างก็จำใจต้องมาติดอยู่ที่นี่
เมื่อคิดว่าคงไม่ได้กลับไปที่ร้านเล็กๆ ของฟางฟางเพื่อเรียนทำอาหารอีก หัวใจของนางก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้า
ทันใดนั้นประตูวังก็เปิดออก
เงาหนึ่งเดินเข้าประตูมาหยุดยืนอยู่กลางท้องพระโรง ประมุขอสรพิษผู้แสนสง่างามพร้อมด้วยเส้นผมสีเขียวยาวสยาย ค่อยๆ นวยนาดเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าอวี่ฝู
ดวงตาของนางมองไปยังผู้สืบทอดตำแหน่งตนต่อไป ดวงตานั้นดูเย็นชาแต่ก็มีความเวทนาเล็กน้อยเช่นกัน
“จะทนทรมานเช่นนี้ไปเพื่อเหตุใดกัน การได้มานั่งอยู่ในตำแหน่งผู้สืบทอดบัลลังก์…เป็นความฝันของมนุษย์อสรพิษทั่วหล้า เหตุใดเจ้าจึงดื้อดึงถึงเพียงนี้”
อวี่ฝูเบ้ปากพลางมองประมุขอสรพิษด้วยสายตาอาดูร ราวกับกำลังขอร้องให้ปล่อยนางไป
“หากเจ้าไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นประมุขอสรพิษตนต่อไป ข้าจะไม่รั้งเจ้าเอาไว้เลย แต่ทักษะและพรสวรรค์ของเจ้าเปรียบเสมือนเข็มทิศที่ชี้ว่าเจ้าจะต้องสืบทอดบัลลังก์นี้ต่อ ข้ากำลั งจะออกจากนครมหาอสรพิษ แต่นครนี้จะไม่มีผู้นำไม่ได้ นี่คือชะตาชีวิตของเจ้า จงยอมรับมันเสียต่อให้เจ้าไม่ต้องการ... ข้าเองก็เคยผ่านจุดนี้มาแล้วในตอนที่อายุเท่าเจ้า”
ประมุขอสรพิษยื่นนิ้วขาวเรียวสวยออกมาลูบใบหน้าของอวี่ฝู ความหด
