างไหน แล้วรู้หรือไม่ว่าอวี่ฝูอยู่ที่ใด”
อาหนี่ชะงักไปทันทีที่ได้ยินคำถาม แต่ดวงตาของเขาก็พลันเป็นประกายขึ้นมา “ข้าย่อมรู้อยู่แล้ว เถ้าแก่ปู้… ข้า าจะนำทางท่านไปเองขอรับ”
ตอนนั้นเองที่สีหน้าของอวี่เฟิงก็เปลี่ยนเป็นบูดบึ้งทันที เขาเปิดปากพูด “เถ้าแก่ปู้ ข้า…”
“เงียบไปเสียจะดีกว่า หากเจ้าพูดอีกคำข้าไม่รับปากว่าจะไม่คันมือจนตบเจ้าสลบไปอีกตน” ปู้ฟางพูดกับอวี่เฟิงด้วย น้ำเสียงไร้อารมณ์ เขายกกระทะกลุ่มดาวเต่าดำในมือขึ้น ทำให้อวี่เฟิงกลัวจนขนหัวลุก จำต้องกลืนคำพูดที่เหลือกลับ บลงคอไป
“ไปกันเถิด เจ้านำทางไปเลย” ปู้ฟางพูดกับอาหนี่ด้วยสายตาอ่อนโยน
อาหนี่พยักหน้าพลางเหลือบมองมนุษย์อสรพิษขั้นเซียนเทพ เขาสูดหายใจเข้าลึก ยิ้มกริ่มออกมา จากนั้นก็ส่ายหางเพื่ อเลื้อยไปข้างหน้า
ปู้ฟางจับหางมนุษย์อสรพิษขั้นเซียนเทพเอาไว้แล้วเดินตามอาหนี่ไปอย่างสบายอารมณ์ มนุษย์อสรพิษขั้นเซียนเทพที่ถู กลากไปตามทางไม่ได้ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย เหมือนกับว่าได้สิ้นชีวิตลงเรียบร้อย หากไม่ใช่เพราะลมหายใจแผ่วเบาที่ ยังคงลอดออกจากจมูก ทุกคนคงคิดว่ามนุษย์อสรพิษตนนี้ถูกกระทะสีดำตบตายไปแล้ว
….
ครืน!!
คลื่นยักษ์พุ่งขึ้นสูงเสียดฟ้า พร้อมกระแ
