ือนจะช่วยทำให้อวี่เฟิงบรรลุสู่ปราณระดับแปดขั้นเทพแห่งสงครามในไม่ช้า
จึ๊ๆ… น่าสนใจดีแท้
“แล้วอวี่ฝูคิดเห็นอย่างไร หรือว่านางเองก็ไม่อยากเรียนทำอาหารจากข้าต่อ” ปู้ฟางมองหน้าอวี่เฟิงพลางเอ่ยถาม
สีหน้าของอวี่เฟิงแข็งทื่อไปทันที เขาเริ่มลังเล
มุมปากของปู้ฟางยกขึ้นทันที จิตใจของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชา เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ไม่มีผิด
พรสวรรค์ในการทำอาหารของอวี่ฝูนั้นยอดเยี่ยมกว่าพรสวรรค์ด้านการฝึกปราณของนางหลายขุม อีกทั้งนางยังตั้งใจฝึ กที่ร้านทุกวัน ดูก็รู้ว่าชอบทำอาหารเป็นอย่างมาก เป็นไปไม่ได้เลยที่นางจะละทิ้งศาสตร์นี้ไปเพื่อแลกกับลาภยศ ศสรรเสริญ
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพวกมนุษย์อสรพิษเหล่านี้บังคับนาง
ปู้ฟางไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าพวกนี้บังคับขู่เข็ญนางด้วยวิธีใด แค่ความจริงที่ว่ามีคนบังคับลูกศิษย์ของเขาให้ทำ ในสิ่งที่นางไม่อยากทำก็เพียงพอสำหรับเขาแล้ว ความยั่วยวนใจของลาภยศสรรเสริญนั้นไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนจะปฏิเสธได้ บิดาของนางและคนในเผ่าล้วนได้รับประโยชน์จากการที่นางจะได้กลายเป็นชนชั้นสูงของเผ่าพันธุ์
ยิ่งคิดปู้ฟางก็ยิ่งโกรธ สายตาของเขาที่มองอวี่เฟิงเริ่มเย็นเยือกเป็นน้ำแข็งขึ้นเรื่อยๆ
“ตอบสิ! เหตุใดจึงยังเงี
