ยบปากอยู่ อวี่ฝูคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้” ปู้ฟางถามเสียงเย็นเยียบ
อวี่เฟิงได้แต่เม้มปากแน่น เนื่องจากไม่รู้จะตอบคำถามปู้ฟางอย่างไร
อวี่ฝูคิดเช่นไรน่ะหรือ ตอนนั้นนางบอกว่าต้องการศึกษาศาสตร์การทำอาหารต่อ นางอยากกลับนครหลวงไปเรียนกับเถ้าแก่ ปู้ นางยอมตายเสียดีกว่าจะให้พวกเขาบังคับนาง
แต่จะปล่อยโอกาสงามๆ เช่นนี้ไปได้อย่างไร ศาสตร์แห่งการทำอาหารนั้นดูอย่างไรก็ไม่สามารถนำไปสู่ความยิ่งใหญ่ได้ใน นอนาคต หากเทียบกับการได้เป็นประมุขอสรพิษแล้ว การเรียนทำอาหารกับปู้ฟางดูจมปลัก ส่วนการสืบทอดตำแหน่งประมุขอสรพ พิษนั้นเหมือนการเจอเพชรเม็ดงามในปลัก
แน่นอนว่าอวี่เฟิงย่อมอยากให้อวี่ฝูเป็นศิษย์ของประมุขอสรพิษ เนื่องจากเขาและเผ่าจะได้ประโยชน์มากกว่า ยิ่งไปกว่ านั้นยังถือเป็นโอกาสอันดีกับตัวอวี่ฝูเองด้วย
“เถ้าแก่ปู้ ข้ามั่นใจว่าท่านเข้าใจดี การได้เป็นศิษย์ของประมุขอสรพิษถือเป็นเกียรติสูงสุด นั่นเพราะประมุขอสร รพิษเป็นถึงผู้ฝึกตนขั้นเซียนเทพ!” อวี่เฟิงพยายามอธิบายให้ปู้ฟางฟัง
แต่ปู้ฟางโบกมือปัดข้อโต้แย้งของอีกฝ่ายทิ้งอย่างไม่ไยดี เขาไม่สนใจจะฟังคำแก้ตัวอะไรอีกต่อไป
“สรุปก็คือการได้เป็นศิษย์ของประมุขอสรพิษเป็นเกียรติสูงสุด
