แต่การเป็นศิษย์ของข้าเป็นความน่าอับอายเช่นนั้นห หรือ เจ้านี่…ช่างปากดีอะไรเช่นนี้” ปู้ฟางเอ่ยเสียงเย็น
พอได้ยินคำถามเสียดสีของปู้ฟาง อวี่เฟิงก็เงียบไป แต่หนึ่งในผู้อาวุโสที่ยืนฟังอยู่กลับทนท่าทางจองหองของปู้ฟา างไม่ไหวอีกต่อไป ความโกรธของเขาเดินทางมาถึงจุดระเบิดในที่สุด
ในเมื่อไม่มีประเด็นให้พูดคุยกันอีก ดูเหมือนทางเดียวที่เหลืออยู่คือการห้ำหั่นกันด้วยกำลังแล้ว ผู้อาวุโสจากเ เผ่าเลื้อยมาข้างหน้าทันทีพร้อมเอ่ยปรามาส
“ฮึ! ความยิ่งใหญ่ของการได้เป็นศิษย์แห่งประมุขอสรพิษไม่ใช่สิ่งที่ไอ้น้ำหน้าอย่างเจ้าจะเข้าใจได้ หากแม่นางเหนือ อหัวอวี่ฝูเรียนศาสตร์การทำอาหารจากเจ้าต่อ มันจะเป็นโล้เป็นพายอะไร นางเป็นถึงผู้ที่จะได้ก้าวขึ้นเป็นประมุขอ อสรพิษตนต่อไป เจ้ากล้าดีอย่างไรมายกตนขึ้นเทียบประมุขอสรพิษ คิดว่าตนเองเป็นใครกัน อย่างเจ้าน่ะหรือจะมีค่าพ พอ”
สีหน้าของอวี่เฟิงและอาหนี่เปลี่ยนไปทันที อาหนี่จ้องผู้อาวุโสคนนั้นเขม็ง ส่วนอวี่เฟิงได้แต่ลังเล หลังจาก คิดดูแล้วเขาก็ตัดสินใจจะไม่หยุดผู้อาวุโสคนนั้น
ในความเป็นจริง ตัวอวี่เฟิงเองก็เชื่อเช่นกันว่าการเป็นศิษย์ของประมุขอสรพิษเป็นเกียรติยศที่ยิ่งใหญ่กว่าการเป็น นลูกมือ
