งของคนเหล่านี้น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
คนสองคนนั่งขัดสมาธิอยู่ภายในปราสาท หนึ่งในนั้นเหมือนสัมผัสถึงการมาถึงของเป่ยกงหมิงจึงลืมตาขึ้นช้าๆ แสงสีทองอร่ามแผ่รังสีออกมา รังสีนั้นรุนแรงจนเกือบฉีกทุกอย่างให้เป็นจุณ
ใจของเป่ยกงหมิงร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มตอนเดินเข้าไปในปราสาท รู้สึกเหมือนถูกสายตาที่สงบนิ่งคู่หนึ่งเฝ้ามองอยู่
“ท่านผู้บัญชาการ… ท่านผู้บัญชาการเฟิง ข้ามีเรื่องสำคัญมารายงานขอรับ!”
เป่ยกงหมิงลังเลที่จะแจ้งข่าวเรื่องเปลวเพลิงอัคนีแห่งสวรรค์และปฐพี แต่เมื่อไม่ได้มันมาครอบครอง เขาก็จำเป็นต้องบอกเรื่องนี้ออกไปทั้งที่เจ็บปวดใจเหลือแสน
