็นดวงตาที่นิ่งเฉยของอีกฝ่าย
“หือ?”
เซียวเหมิงฟื้นฟูร่างกายด้วยการกินอาหารของเถ้าแก่ปู้ อาหารอันโอชะที่มีกลิ่นหอม มีแก่นพลังปราณล้นทะลัก
เป็นไปได้หรือไม่ว่าอาหารจานนี้จะช่วยเติมช่องว่างของพลังปราณเที่ยงแท้และพลังชีวิต
มันไม่ใช่อาหารธรรมดา หรือจะเลิศเลอกว่าโอสถทิพย์ทั่วไป?!
เมื่อคิดได้ดังนี้ ผู้อาวุโสสูงสุดก็รู้สึกสงสัยขึ้นมา
“เถ้าแก่ปู้ ช่วยแบ่งน้ำซุปให้คนแก่อย่างข้าสักชามได้หรือไม่” ผู้อาวุโสสูงสุดผมขาวคิ้วขาวยิ้มให้ปู้ฟางอย่างอ่อนโยน
ปู้ฟางมองหน้าชายชราพลางพยักหน้า ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “ได้สิ ชามละหนึ่งหมื่นผลึก”
ริมฝีปากของผู้อาวุโสสูงสุดกระตุก เขาผงะไป ขูดรีดกันชัดๆ แต่เพื่อพิสูจน์ข้อสงสัย เขาจึงตัดสินใจว่าจะดื่มน้ำซุปหนึ่งชาม
ด้วยขั้นปราณที่สูงส่ง แน่นอนว่าชายชราย่อมไม่ขาดแคลนผลึก อีกอย่างเขาก็เป็นผู้ฝึกตนขั้นเซียนเทพที่ศึกษาเรื่องวงแหวนปราณซึ่งต้องใช้ผลึกมากกว่าผู้ฝึกปราณทั่วไปอยู่แล้ว
“เถ้าแก่ปู้ ข้า… ข้าก็อยากได้สักชาม!” หนี่หยันตวัดลิ้นกลืนน้ำลายที่กำลังจะหยดจากริมฝีปากสีแดงสดของนาง “อืม… ตักให้ข้าสักชาม แล้วเก็บเงินจากผู้อาวุโสสูงสุด”
หนี่หยันใช้ลิ้นเลียริมฝีปากสีทับทิมของตนแล้
