ต้วนหลิงพ่นลมออกจมูกเพื่อย้ำเตือนว่าตนเองยังอยู่ที่นี่ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ร้านเล็กๆ ของฟางฟาง จมูกกระตุกเบาๆ เขาปฏิเสธไม่ได้ว่ากลิ่นที่ลอยมาจากร้านช่างหอมหวนยวนใจ ทว่าสิ่งที่เขาให้ความสำคัญที่สุดในตอนนี้คือหมื่นไฟบรรลัยกัลป์
เพียงเจ้าลัทธิอสุราแตะเท้าเบาๆ อากาศใต้ฝ่าเท้าของเขาก็สั่นไหว เสียงโซ่ตรวนดึงรั้งแขนของต้วนหลิงดังก้องไปในอากาศ เขาพุ่งทะยานลงมายืนอยู่หน้าร้านของปู้ฟางพร้อมลมแรงที่เกิดจากเท้าปะทะพื้นดิน
หนี่หยันและคนอื่นๆ ต่างพากันหวาดกลัวเมื่อเห็นต้วนหลิงปรากฏกายที่หน้าร้าน พวกเขาถอยกลับเข้าไปในร้านทันที เมื่อต้องเผชิญกับบุคคลที่ทรงพลังเช่นนี้ การอยู่ในร้านย่อมทำให้พวกเขารู้สึกอุ่นใจกว่า
ปู้ฟางเดินถือโถกระเบื้องบรรจุพระกระโดดกำแพงออกมาจากครัว จากนั้นก็วางลงบนโต๊ะ กลิ่นหอมของมันดูเหมือนจะคงอยู่ไปตลอดกาล กลิ่นนี้พุ่งออกมาจากเหยือกไม่หยุดหย่อน
เขาปรายตามองเซียวเยียนอวี่พลางเผยอมุมปากขึ้น
“พระกระโดดกำแพงอาหารโอสถทิพย์เสร็จเรียบร้อย เจ้าใช้มันขจัดพิษในตัวของแม่ทัพเซียวเหมิงได้แล้ว”
เมื่อเซียวเยียนอวี่ได้ยินดังนั้น นางก็บ่อน้ำตาแตกด้วยความดีใจ จากนั้นก็รีบเข้าไปพยุงเซียวเห
