กยืนอย่างปุบปับ มันชะโงกหัวมองลำแสงสีทองด้วยสองตาที่แฝงไปด้วยความประหลาดใจ
จังหวะที่ลำแสงสีทองเริ่มจางหาย กลิ่นประหลาดก็อบอวลไปทั่วครัว
กลิ่นหอมที่ฟุ้งอยู่ในครัวนั้นเข้มข้นมาก และยั่วจมูกของทุกคนที่ได้สูดดมเข้าไป
กลิ่นหอมเริ่มแพร่กระจายออกไปโดยมีร้านของปู้ฟางเป็นศูนย์กลาง เพียงครู่เดียวทั้งนครหลวงก็ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นของพระกระโดดกำแพง
กลิ่นหอมซึ่งไม่อาจอธิบายได้พุ่งเข้าเกาะกุมจิตใจของใครก็ตามที่ได้สูดมันเข้าไป ทุกคนในนครหลวงต่างหลับตาพลางสูดหายใจเข้าเต็มปอด ประหนึ่งว่าอยากช่วงชิงกลิ่นหอมในอากาศนี้ไว้กับตัวเอง
ชาวเมืองที่กำลังคุกเข่าอยู่กับพื้นล้วนถูกกลิ่นหอมดังกล่าวดึงดูด พวกเขาหลับตาพลางยื่นหน้าขึ้นไปในอากาศ สีหน้าของทุกคนล้วนมีความสุขยิ่ง
“ช่างหอมจริงๆ”
“ข้าไม่เคยได้กลิ่นอะไรหอมเช่นนี้มาก่อน... กลิ่นมันมาจากไหนกัน”
“กลิ่นหอมนี้… หอมหวานกว่ากลิ่นหอมจากเรือนร่างของสตรีอีก ไม่ไหวแล้ว กลิ่นนี้ทำเอาข้ามึนเมาไปหมด”
….
ชาวเมืองเริ่มพูดถึงกลิ่นหอมในอากาศอย่างกระตือรือร้น ดูเหมือนว่าทุกคนจะมึนเมาไปกับกลิ่นของมัน
หนี่หยันเองก็ได้กลิ่นเช่นเดียวกับชาวเมืองคนอื่นๆ กลิ่นหอมในอากาศคล้ายกลิ่นสุรา แต่มีกลิ่น
