ดินแดนป่ารกชัฏ ณ วิหารที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังป่ารก
จินคุนนั่งขัดสมาธิใบหน้าซีดเผือด เขายังไม่หายดีจากการกินอาหารเผ็ดจัดที่นครหลวงของจักรวรรดิวายุแผ่ว ทุกวันนี้พอเห็นอาหารเผ็ดเมื่อใด หัวใจของเขาก็แทบกระโดดออกจากอกด้วยความหวาดกลัวไปเสียทุกครั้ง
“หืม นี่ข้าลืมบอกเรื่องสำคัญบางอย่างกับสองคนนั้นหรือเปล่านะ”
จินคุนที่นั่งขัดสมาธิอยู่ลืมตาโพลงด้วยความตกใจ แต่เขาก็ส่ายหน้าพลางผลักความคิดดังกล่าวกลับเข้าไปในใจตามเดิม ก่อนจะเลิกกังวลใจเรื่องนี้ เขาส่งผู้ฝึกตนขั้นเซียนเทพสองคนไปยังดินแดนแสนภูผาเพื่อชิงหมื่นไฟประลัยกัลป์ ดังนั้นคนทั้งคู่คงไม่ไปยังจักรวรรดิวายุแผ่วเพื่อก่อเรื่องหรอกกระมัง
ยิ่งไปกว่านั้นต่อให้สองคนนั้นไปก่อเรื่องอะไรเข้า ก็ยังมีคางคกขาเดียวขั้นเซียนเทพไปด้วยอยู่ดี แม้จะต้องเผชิญหน้ากับอสูรเวทขั้นเซียนเทพของร้านนั่น พวกเขาก็น่าจะจัดการได้
พอคิดได้ดังนี้จินคุนจึงหลับตาลงแล้วฝึกปราณต่อไป
….
โฮก!
เสียงคำรามดังลั่นของมังกรประกาศชัดว่ามังกรเพลิงได้มาถึงนครหลวงแล้ว
ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารของมันทำให้จีเฉิงเสวี่ยหัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
มันคือมังกรเพลิงขั้นเซียนเทพ เป็นอสูรเวทขั้นเซียนเท
