พที่มีสายพันธุ์มังกร
จีเฉิงเสวี่ยแทบหมดกำลังใจในการต่อสู้ นครหลวงจะไปทานทนอสูรเวทขั้นเซียนเทพถึงสองตัวได้อย่างไร
มังกรเพลิงกระพือปีกหนึ่งทีพลางกวาดตามองจีเฉิงเสวี่ยและคนอื่นด้วยสายตาโหดเหี้ยม ก่อนจะหันไปมองคางคกขาเดียวที่เพิ่งตกกระแทกพื้น
ม่านตาของมังกรหดแคบเมื่อเห็นชายถือมีดทำครัวสีทองในมือกำลังกระโจนเข้าใส่คางคกขาเดียว
นั่นมันไอ้มนุษย์คนนั้นนี่!
ไอ้มนุษย์ใจหยาบที่ขโมยเปลวเพลิงแห่งสวรรค์และปฐพีที่ข้าเพียรเฝ้ามานานแสนนานไป
โฮก!
เสียงมังกรคำรามด้วยโทสะดังขึ้นอีกครั้งจนทำให้สวรรค์สั่นสะเทือน จู่ๆ ปากของมันก็เต็มไปด้วยเพลิงร้อนแรงที่เกือบทำให้อากาศรอบๆ บิดเบี้ยว
ดวงตาของมังกรทอแสงโหดร้าย จากนั้นมันก็พ่นเปลวไฟในปากไปยังผู้คนที่อยู่บนกำแพงเมือง
‘เดี๋ยวนี้แค่เห็นพวกมนุษย์ข้าก็หงุดหงิดใจแล้ว ไปตายเสียให้หมดไป!’
มังกรเพลิงคิดพลางคำรามอยู่ในใจ
จีเฉิงเสวี่ยและคนอื่นๆ ที่อยู่บนกำแพงเมืองตัวแข็งทื่อ ขณะมองเปลวเพลิงซึ่งอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายที่บดบังท้องฟ้าเสียจนมิด
“ข้าจะต้องมาตายเช่นนี้หรือ” จีเฉิงเสวี่ยพึมพำด้วยจิตใจที่ว่างเปล่า
ลมหายใจร้อนระอุของมังกรเพลิงขั้นเซียนเทพไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกตนระด