เมือง ลมพายุซัดผ่านตัวของชายหนุ่มอย่างแรง ทำให้เสื้อผ้าและผมของเขาปลิวไสวไปตามสายลม
แม้ดวงตาของจีเฉิงเสวี่ยจะมีความกลัวแฝงอยู่ แต่เขาก็เป็นถึงจักรพรรดิของอาณาจักร ต่อให้ท้องฟ้าถล่มแผ่นดินทลายเขาก็จะไม่มีวันคุดคู้ด้วยความหวาดกลัว
พอคางคกขาเดียวมาหยุดอยู่ตรงหน้ากำแพงเมือง มันก็สอดส่ายดวงตาไปมาเล็กน้อย จากนั้นจึงหันมาจับจ้องจีเฉิงเสวี่ยที่อยู่บนกำแพงเมือง
อ๊บ!
เสียงร้องอ๊บดังขึ้นในอากาศอีกครั้ง
ตอนนี้บรรดาชาวเมืองเห็นอสูรเวทยักษ์ที่มายืนจังก้าอยู่หน้าเมืองได้แจ่มชัดแล้ว ร่างกายของมันใหญ่โตมากจริงๆ แน่นอนว่าคนธรรมดาทั่วไปย่อมไม่เคยเห็นอสูรเวทตัวใหญ่เช่นนี้มาก่อนในชีวิต ร่างของมันนั้นเหมือนภูเขาสูงชันที่ย้ายมาตั้งอยู่หน้าประตูเมือง แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็สามารถปล่อยรัศมีพลังปราณที่แทบทำเอาผู้คนสำลักออกมาได้แล้ว
เสียงแตกตื่นโกลาหลดังไปทั่วเมือง บรรดาชาวเมืองที่เห็นคางคกยักษ์เข้าไปเต็มตาต่างขวัญกระเจิงไปหมด พวกเขารู้สึกราวกับตนเองกำลังมองปีศาจร้ายน่ากลัวจากนรก ทำเอาเข่าอ่อนยวบจนต้องทรุดลงกับพื้น
“เจ้าคือจักรพรรดิของจักรวรรดิวายุแผ่วหรือ”
ขณะที่จีเฉิงเสวี่ยกำลังทำใจว่าเห็นทีตนเองจะต้องตายเป็นแน่แท้อยู่นั้น
