กไปเดินชมเมืองของเจ้าให้ราบ... รับรองว่าแบนยิ่งกว่าหน้ากลองเสียอีก”
ผู้ฝึกตนขั้นเซียนเทพจากวิหารเทพเจ้าแห่งดินแดนป่ารกชัฏพูดออกมาด้วยน้ำเสียงชั่วร้าย แววเย็นเยียบส่องประกายวาวโรจน์ในดวงตา เมื่อประสานสายตากับชายผู้นี้ จีเฉิงเสวี่ยก็รู้สึกเหมือนตนเองถูกคว้าศีรษะแล้วโยนเข้าไปในถ้ำน้ำแข็ง
จักรพรรดิหนุ่มทั้งงุนงงและตกใจเป็นอันมาก เหตุใดคนเช่นนี้จึงมาตามหาตัวเถ้าแก่ปู้กัน
ครั้งล่าสุดที่มีคนมายึดเมือง พวกนั้นก็มาตามหาเถ้าแก่ปู้ ครั้งนี้คนเหล่านี้ก็มาพร้อมอสูรเวทขั้นเซียนเทพเพื่อก่อเรื่องอีก นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่… เถ้าแก่ปู้ เจ้าไปทำความผิดอะไรให้คนพวกนี้ต้องมาตามล่ากันนะ
…..
แผ่นดินไหวและเสียงร้องอ๊บดังลั่นทำให้ปู้ฟางที่ยังอยู่ในจวนตระกูลเซียวถึงกับสะดุ้ง เขาค่อยๆ เดินออกมาจากห้องของเซียวเหมิงไปยังบริเวณสวนของจวน แล้วก็เห็นบรรดาหมอหลวงคุกเข่าอยู่กับพื้นด้วยท่าทางหวาดกลัว
ดวงตาของเซียวเสี่ยวหลงเองก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเช่นกัน
ปู้ฟางมุ่นคิ้วเล็กน้อยพลางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เขาเห็นเงาใหญ่ยักษ์ที่ยืนอยู่หน้าเมือง เงานั้นสูงเสียดฟ้า เป็นอสูรเวทตัวใหญ่ที่น่าสะพรึงกลัวเป็นอันมาก
อสูรเวทดังกล่า
