ทุกวันนี้สภาพของเซียวเสี่ยวหลงย่ำแย่มาก แม้เขาจะยังดูแลร้านตามที่ปู้ฟางบอก และทำอาหารตามขั้นตอนที่ปู้ฟางสอน แต่ชายหนุ่มกลับอ่อนล้าราวกับสิ้นแรงอยู่ภายใน นั่นเพราะอาการป่วยของเซียวเหมิงนั้นทรุดหนักลงเรื่อยๆ พิษร้ายแทรกซึมไปทั่วร่าง พลังชีวิตของชายวัยกลางคนอ่อนแรงลง ดูเหมือนว่าความตายจะมาเยือนเขาในอีกไม่ช้าแล้ว
แม้จักรพรรดิจะส่งหมอหลวงมาคอยรักษาเซียวเหมิงทุกวัน แต่ก็ไม่มีใครทำอะไรได้ พวกเขาทำได้เพียงถอนใจออกมาด้วยความสิ้นหวังเท่านั้น
ผู้เป็นบิดากำลังจะจากโลกใบนี้ไป แล้วบุตรชายยังจะมีความสุขอยู่ได้อย่างไร
ด้วยเหตุนี้ทุกวันนี้เซียวเสี่ยวหลงจึงค่อนข้างเหม่อลอย
แต่เขาก็ยังมีความหวังอยู่ เพราะก่อนที่ปู้ฟางจะจากไป ชายหนุ่มได้บอกเซียวเสี่ยวหลงไว้ว่าพอเขากลับมา เขาอาจมีวิธีรักษาเซียวเหมิงก็เป็นได้ เซียวเสี่ยวหลงจำคำพูดนั้นได้ขึ้นใจ และเฝ้ารอวันที่ปู้ฟางจะกลับมาอย่างใจจดใจจ่อ
แม้ปู้ฟางจะหายตัวไปเพียงครึ่งเดือน แต่ช่วงเวลานั้นก็เหมือนนานชั่วกัปชั่วกัลป์สำหรับเซียวเสี่ยวหลง
“เถ้าแก่ปู้! ท่านกลับมาแล้ว” เซียวเสี่ยวหลงตื่นเต้นมากเสียจนขอบตาเริ่มแดงเรื่อ
เมื่อปู้ฟางที่กำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้อย่างสบายอุรา
