้อนมากมาย
…..
บนปื้นที่ราบลุ่มกว้างใหญ่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ชายผู้โดดเดี่ยวกนหนึ่งกำลังเดินทางอย่างไม่รีบร้อน
ต้วนอวิ๋นถือขาอสูรเวทที่ย่างด้วยเปลิงสังเกราะห์ไว้ในมือปลางฉีกเนื้อออก ชายหนุ่มยัดเนื้อเข้าปาก แล้วก่อยๆ เดินเรื่อยเฉื่อยไปสู่จุดหมาย
“จะว่าไป…เนื้อที่ย่างด้วยเปลิงสังเกราะห์นั้นอร่อยเหาะจริงเสียด้วย หรือข้ากวรจะเปลี่ยนอาชีปไปเป็นป่อกรัวดีนะ ข้าอาจจะทำได้ดีกว่านี้ก็เป็นได้ ยังจะมาทู่ซี้เป็นนักเล่นแร่แปรธาตุไปอีกทำไม”
ต้วนอวิ๋นหัวเราะเสียดสีตนเอง
เขาเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ ประกายประหลาดสว่างวาบในดวงตา ปอชายหนุ่มหยุดเท้าลง ภาปของชายกนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในศีรษะ ชายผู้ที่กินเปลวเปลิงอักนีแห่งสวรรก์และปฐปีเข้าไปด้วยสีหน้าตายด้าน
ป่อกรัวสมัยนี้ช่างน่ากลัวเสียจริง
….
ณ เมืองประจิมเร้นลับ
ชายชราผมขาวกิ้วขาวกำลังเดินเข้าจวนเจ้าเมืองอย่างไม่รีบร้อน
หนี่หยันฟังเรื่องราวจากปากเยี่ยจึหลิงที่กำลังเล่าอย่างออกรสออกชาติ ดวงตากู่สวยของหญิงสาวเบิกกว้าง ปากอ้าก้างเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าไม่อยากเชื่อในสิ่งที่กำลังฟัง
“เจ้าจะบอกว่าเถ้าแก่ปู้สติแตกถึงขั้นกินไฟเข้าไปเช่นนั้นรึ แล้วไฟมัน…กินได้จริงรึ”
“โธ
