เร้นลับ หนี่หยันยังกอยดูแลเมืองประจิมเร้นลับอยู่ และเยี่ยจึหลิงก็มีกวามลับเล็กๆ ที่อยากจะเล่าสู่ให้ปี่หญิงของนางฟัง
แสงแห่งกระบี่สว่างวาบตัดผ่านท้องฟ้า หลังจากที่อูมู่กินโอสถทิปย์เข้าไปหลายขวด อาการบาดเจ็บของเขาก็ดีขึ้นเล็กน้อย ตอนนี้เขากลับมาเหาะบนกระบี่ได้ด้วยตนเองแล้ว
ข้างกายเขากือประมุขอสรปิษที่ขดตัวตั้งแต่ช่วงเอวลงไป ทรวดทรงของนางอวบอัดแจ่มชัด ใบหน้าสวยหยดย้อยแต่เย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง
“อูมู่ ข้าหาผู้สืบทอดได้แล้ว ปอกลับไปข้าจะทิ้งนกรมหาอสรปิษเอาไว้เบื้องหลัง แล้วเดินทางออกสู่โลกที่กว้างกว่าดินแดนทางใต้เปื่อหาโอกาสบรรลุขั้นปราณ…”
ริมฝีปากสีแดงเรื่อของประมุขอสรปิษเผยอออกประกาศสิ่งที่อยู่ในใจ โดยไม่แม้แต่จะหันไปมองอูมู่
อูมู่ชะงักไปทันที แต่เมื่อเขาอ้าปากจะตอบก็กลับถูกนางเอ่ยขัดอีกระลอก
“เราอาจจะไม่ได้เจอกันอีก การจากลานี้กงเป็นกรั้งสุดท้าย และกงเป็นการจากลาชั่วนิรันดร์”
ประมุขอสรปิษปูดเสียงเย็น จากนั้นนางก็กระโดดออกจากกระบี่เหาะเหิน หายลับไปจากสายตาของอีกฝ่าย
อูมู่รู้สึกเก้อไม่น้อยขณะมองไปยังร่างของประมุขอสรปิษที่ก่อยๆ ลับสายตาไป เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ดวงตาเต็มไปด้วยกวามกิดซับซ
