รดิวายุแผ่ว
ได้เวลารัตติกาลมาเยือน ดวงจันทร์สว่างเจิดจ้าสองดวงทอแสงอยู่บนท้องฟ้ามืดมิด ประกายแสงหนึ่งปรากฏขึ้นที่หน้าร้านเล็กๆ ของฟางฟาง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงลมกระโชกแรง
เจ้าดำที่นอนกรนอยู่ตรงทางเข้าร้านตื่นขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงลม มันลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน ปากกระตุก สายตามองไปยังวงแหวนปราณที่กำลังก่อตัวขึ้น
วงแหวนปราณก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างในที่สุด ลมหมุนส่งเสียงหวีดหวิวอีกครั้ง จากนั้นร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงกลางวงแหวนปราณ
ตู้ม ร่างนั้นตกลงมาตรงหน้าเจ้าดำพอดิบพอดี
ปู้ฟางล้มก้นจ้ำเบ้าลงบนพื้น แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่เขารู้สึกในตอนนี้คือความร้อนมหาศาลในร่างกาย แม้ระบบจะมอบเคล็ดพิเศษให้ แต่ชายหนุ่มก็ยังทนความร้อนเหมือนตกนรกไม่ไหวอยู่ดี ความร้อนนั้นกระจายตัวออกจากท้องของเขา ทำให้รู้สึกเหมือนร่างกำลังจะสลายกลายเป็นเถ้าถ่านอย่างไรอย่างนั้น
ปู้ฟางมองภาพที่พร่าเลือนตรงหน้า เขามองไปรอบๆ แล้วก็เห็นว่าตนเองไม่ได้อยู่ในห้อง ดูเหมือนว่าระบบจะพาเขามาผิดที่โดยไม่ได้ตั้งใจ
ปู้ฟางพยายามลุกขึ้นยืน แต่กลับรู้สึกเหมือนแข้งขาอ่อนปวกเปียกไปหมด เขาล้มลงกระแทกพื้นอีกครั้ง
เจ้าดำมองปู้ฟางที่สภาพ
