หลิงแทบระเบิดด้วยความโกรธ ความร้ายกาจนี้มีผลต่อจิตใจของเขาเหมือนถูกฝ่าเท้าเหยียบย่ำศักดิ์ศรี เหมือนมีคนเดินดุ่มๆ เข้ามาตบหน้าอย่างไรอย่างนั้น
แน่นอนว่าเมื่อลูกโลกวิญญาณล่วงลับถูกหุ่นเชิดกินเข้าไป ลำแสงพลังปราณก็ย่อมหายวับไปทันตา เขาไม่สามารถพัฒนาขั้นปราณได้อีกต่อไปแล้ว
ต้วนหลิงวางแผนเรื่องนี้มานานแสนนาน ทุ่มเทมากจนถึงขั้นก่อสงครามภายในจักรวรรดิวายุแผ่วเพื่อเก็บวิญญาณและภูตผีมากมายมาสะสมไว้ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้ตนเองทะลวงผ่านขั้นปราณได้นั่นเอง
แล้วดูเสียสิว่าเกิดอะไรขึ้น…ความพยายามอย่างเหนื่อยยากเลือดตาแทบกระเด็นของเขา บัดนี้กลับถูกโยนทิ้งเหมือนเศษขยะ ซ้ำร้ายยังโดนหุ่นเชิดกินเข้าไปอีก
“ไอ้หุ่นเชิดนี่มันเป็นบ้าอะไรกัน กล้าดีอย่างไรมากินโชคลาภของข้า!”
หลังจากโยนลูกโลกวิญญาณล่วงลับสีขาวอมเทาลงท้องเจ้าขาวไป ปู้ฟางก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก เขาหันไปเพ่งสมาธิอยู่ที่หมื่นไฟประลัยกัลป์ตรงหน้า
ลูกไฟเป็นสีทองส่องสว่างน่าตื่นตาตื่นใจ สวยงามจับตาเหมือนดอกไม้งามที่ชุบด้วยทองคำ
พลังปราณที่อยู่ในแก่นพลังของปู้ฟางเริ่มกระจายตัวไปสู่แขนขาของเขา ทำให้ร่างกายร้อนระอุหยุดไม่อยู่ เขามองหมื่นไฟประลัยกัลป์แล้วก็รู้สึกลำคอแห้ง
