ต้หนังซึ่งลอกทิ้งไปแล้วนั้นนุ่มนิ่มสุดขีด ชิ้นเนื้อแวววาวในชามสั่นเบาๆ ราวกับเป็นวุ้นอย่างไรอย่างนั้น
มันทอแสงระยิบระยับล้อเปลวไฟและถูกอาบด้วยน้ำมันเงาวับ เพียงแค่มองก็ทำให้ท้องร้องแล้ว
ปู้ฟางชำเลืองมองต้วนอวิ๋นที่กำลังน้ำลายสออย่างไม่อาจห้ามตัวเองได้ ก่อนโยนชามและตะเกียบหนึ่งคู่ให้อีกฝ่ายอย่างไม่ใส่ใจนัก
ต้วนอวิ๋นรับไว้พลางจ้องมองปู้ฟางด้วยความรู้สึกประหลาด ‘หมอนี่มีเครื่องครัวติดตัวพร้อมสรรพ นี่เขา… ไม่ได้ตั้งใจจะเอาสนามฝึกซ้อมแห่งนี้มาใช้เป็นครัวส่วนตัวจริงๆ หรอกใช่ไหม’
กระนั้นต้วนอวิ๋นก็หยุดความคิดเพียงเท่านี้ เขาเลือกเลียนแบบปู้ฟาง คีบชิ้นเนื้อมังกรปฐพีที่ร้อนจัดและมันวาวยัดเข้าปาก
เนื้อมังกรสดและนุ่มลิ้นยิ่งนัก เนื้อสัมผัสของมันเกือบคล้ายวุ้น เมื่อสุกเต็มที่จะเด้งสู้ฟัน แถมกระเด้งกระดอนอยู่ในปาก ชายหนุ่มจมอยู่กับความพอใจอย่างปรี่ล้น
กลิ่นหอมของเนื้อกระจายไปทั่วปากและพุ่งขึ้นสู่จมูก ราวกับทุกอณูของกลิ่นหอมกลายร่างเป็นเสื้อกันหนาวตัวหนาที่ห่อหุ้มร่างกายของเขาเอาไว้ ทำให้รู้สึกอบอุ่นสุขสบาย
“ทำไมอร่อยเช่นนี้! เนื้อของมังกรปฐพีช่างหวานฉ่ำเสียจริง…”
ต้วนอวิ๋นเคี้ยวเนื้อเสียงดังไม่หยุดปาก จากนั้
