ระนั้นภาพชวนน้ำลายสอของเนื้อมังกรปฐพีตุ๋นน้ำแดงก็ทำให้เขารู้สึกได้ว่าเกียรติภูมิแห่งนักเล่นแร่แปรธาตุนั้น… สามารถพักไว้ก่อนได้
ไหนๆ ก็เคยถูกบังคับให้จุดไฟเพื่อย่างมันฝรั่งแล้ว ย่างเนื้ออีกสักครั้งจะเป็นไรไป
เมื่อเนื้อมังกรปฐพีถูกย่างจนมีสีแดงสุกใส น้ำมันวับวาวที่อยู่ภายในเนื้อก็หยดลงมา
กลิ่นหอมของเนื้อเข้มข้นฟุ้งกระจายและพุ่งเข้าปะทะต้วนอวิ๋นราวกับเป็นอสรพิษตัวน้อยๆ แม้กำลังปล่อยไฟอยู่ แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าน้ำลายนั้นไหลท่วมปาก กลิ่นของเนื้อที่ย่างด้วยเพลิงสังเคราะห์… ช่างน่าลิ้มลองนัก กลิ่นหอมนี้มีพลังล่อลวงทุกคน การสูดกลิ่นหอมเข้าไปทำให้ต้วนอวิ๋นเริ่มตัวสั่นเทาจนเกือบควบคุมไฟไว้ไม่ได้
ปู้ฟางขมวดคิ้วใส่ “ทำดีๆ ควบคุมไฟให้ดีๆ เชื่อมั่นในตัวเอง เจ้าเป็นมืออาชีพนะ”
ต้วนอวิ๋นแทบกระอักเลือด ภายในใจกรีดร้องบ้าคลั่ง ‘ข้าไม่ได้มีอาชีพเป็นคนจุดไฟ ข้าคือนักเล่นแร่แปรธาตุผู้ทรงเกียรติ โธ่เว้ย!’
ตอนที่เนื้อมังกรปฐพีกำลังจะสุกพอดี ก็เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวภายในดินแดนแสนภูผา ตรงจุดที่เกิดระเบิดมีเปลวไฟพุ่งสูงสู่ท้องฟ้า เปลวไฟเจิดจ้าเกือบบดบังนภาจนมิดทำให้กลางคืนกลับสว่างราวกับเป็นกลางวัน
ต้วนอวิ๋นสะดุ้ง
