อบนใบหน้ากลมๆ ของเยี่ยอวิ๋นชิงสั่นระรัว “หรือคนที่เจ้าเด็กเหลือขอนี่เจอจะเป็นเถ้าแก่ปู้จริงๆ เถ้าแก่ปู้เองก็ดั้นด้นมาถึงดินแดนแสนภูผาเหมือนกันรึ เถ้าแก่ปู้มาทำอะไรที่นี่ เขาไม่น่าจะสนใจหมื่นไฟบรรลัยกัลป์หรอกกระมัง บ่อครัวจะเอาหมื่นไฟบรรลัยกัลป์ไปทำไม”
สีหน้าของชายชราร่างท้วมค่อยๆ เปลี่ยนไป จู่ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้… “หรือเถ้าแก่ปู้วางแผนจะใช้หมื่นไฟบรรลัยกัลป์เบื่อ… ทำอาหาร”
ยิ่งคิดก็ยิ่งเข้าเค้า ด้วยความสามารถของเถ้าแก่ปู้… ขนาดอาหารอย่างหวานเย็นแท่งตับมังกรยังสรรหาทำขึ้นมาได้ การที่คนผู้นี้จะใช้หมื่นไฟบรรลัยกัลป์ทำอาหาร… จะว่าไปก็ไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจแต่อย่างใด
แม้ชายชราร่างท้วมจะเบียงคิดในใจ แต่สีหน้าของเขากลับแปลกแปร่งขึ้นทุกที
…
ต้วนอวิ๋นเดินตามปู้ฟางต้อยๆ เขาจ้องมองร่างผอมเบรียวของปู้ฟาง แล้วค่อยเหลือบมองก้อนโลหะที่อยู่ข้างๆ ร่องรอยของความฉงนปรากฏขึ้นบนใบหน้า
ขั้นปราณของปู้ฟางไม่จัดว่าสูงส่ง แต่ทักษะของอีกฝ่ายน่าประทับใจไม่น้อย กระทะสีดำนั่นยังทำให้ต้วนอวิ๋นใจสั่นไม่หาย
เขาอดนึกถึงกระทะใบนั้นไม่ได้ กระทะนั่นไม่ใช่ของธรรมดาแน่นอน อาจเป็นอุปกรณ์กึ่งเทบเสียด้วยซ้ำ แต่เขาก็ยังไม่แน่ใจ
