จันทร์เสี้ยวสองดวงลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้าสีหมึก ดวงดาวนับไม่ถ้วนส่องกะพริบบนฟากฟ้า ดาวตกพุ่งผ่านให้เห็นเป็นครั้งคราว ดาวตกเหล่านั้นเปรียบเสมือนหินที่ถูกโยนลงไปในทะเลสาบกว้าง ก่อให้เกิดวงน้ำกระเพื่อมบนพื้นผิว
เมืองประจิมเร้นลับที่เก่าแก่ยิ่งใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นที่ราบลุ่มกว้างใหญ่แสนสงบ
ร่างสองร่างในชุดคลุมยาวสีดำสนิทพุ่งตรงเข้าหาเมืองนั้น ทั้งสองเคลื่อนไหวราวกับกำลังร่อนไปบนผืนดิน ทุกย่างก้าวส่งพวกเขารุดหน้าไปได้ไกลแสนไกล
วืด!
เสียงลมพุ่งผ่านตัวคนทั้งสอง พัดเอาผ้าคลุมศีรษะของหนึ่งในนั้นให้เปิดออก เผยให้เห็นหน้ากากเย็นเยียบ
“ท่านผู้นำลัทธิ… นั่นคือเมืองประจิมเร้นลับเจ้าค่ะ เราควรเข้าไปหรือไม่เจ้าคะ” มหาพรตถามชายข้างกายนางด้วยความเคารพ ชายผู้นั้นไม่ได้ปล่อยกระแสพลังออกมาจากร่างแม้แต่น้อย
“เป้าหมายของเราคือการนำขุมพลังที่ยิ่งใหญ่มาไว้ในครอบครองเพื่อหลอมจิตวิญญาณแสนดวงในลูกโลกวิญญาณล่วงลับ แล้วเราจะเข้าเมืองไปเพื่ออะไรกันเล่า จิตวิญญาณที่เรามีในลูกโลกวิญญาณล่วงลับจัดว่ายอดเยี่ยมดีอยู่แล้ว เราไม่จำเป็นต้องไปแสดงแสนยานุภาพโดยการสังหารหมู่คนทั้งเมืองอย่างไม่มีเหตุผล เพื่อเพิ่มจำนวนวิญญาณให้มากขึ้น” ชายผู้นั้นตอบด้วยน้ำเสียงแหบห้าว ส่วนมหาพรตก็พยักหน้ารับรู้
ทั้งสองหันไปมองเมืองประจิมเร้นลับด้วยสายตาไร้ความรู้สึก จากนั้นก็วนรอบเมืองเพื่อมุ่งหน้าไปสู่เทือกเขากว้างใหญ่ที่อยู่ด้านหลัง
จุดหม
