ายปลายทางของทั้งสองคือ ดินแดนแสนภูผา
….
“อะไรกัน เจ้าเองหรอกหรือ รีบหนีไปเร็ว!”
เยี่ยผังเหงื่อโทรมกาย เขาใช้พลังทั้งหมดในการปลุกพลังปราณเที่ยงขึ้นมาต้านนกเพลิงในอากาศ ตัวเขาเองก็คิดว่าเป็นกำลังเสริมจากสำนักที่มาถึงเช่นกัน ไม่ได้คาดคิดแม้แต่น้อยว่าจะเป็นพ่อครัวที่ตนและศิษย์พี่เพิ่งเดินไปเจอก่อนหน้านี้
เยี่ยผังชื่นชมปู้ฟางมาก หรือจะพูดให้ถูกก็คือเขาชื่นชอบฝีมือการทำอาหารของปู้ฟางโจ๊กสีแดงนั้นทำให้เขาประทับใจไม่รู้ลืมเลยทีเดียว
ก่อนที่เด็กหนุ่มจะจากมา เขาได้พยายามโน้มน้าวให้ปู้ฟางออกจากดินแดนแสนภูผาไป เพื่อที่อีกฝ่ายจะได้ไม่ต้องเอาชีวิตมาทิ้งในดินแดนที่แสนอันตรายแห่งนี้
ด้วยเหตุนี้เยี่ยผังจึงไม่คาดคิดว่าปู้ฟางจะรุดมาที่นี่ ทั้งๆ ที่เขาออกปากเตือนไปแล้ว คนผู้นี้ไม่เห็นหรืออย่างไรว่าตอนนี้พวกพวกเขากำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดอยู่ ไม่รู้หรือว่าที่นี่มันอันตรายมาก
กระแสพลังปราณที่เยี่ยผังสัมผัสได้จากตัวปู้ฟางนั้นไม่ได้แข็งแกร่งเลยแม้แต่น้อย น่าจะเป็นแค่ระดับสี่ขั้นจิตยุทธการเท่านั้น หรืออย่างดีที่สุดก็ขั้นราชันยุทธการ พลังปราณระดับนี้เรียกได้ว่าเป็นเพียงมดปลวกในดินแดนแสนภูผาเท่านั้น
ในมือของปู้ฟางถือเนื้อสุนัขป่าย่างสีเหลืองทองเอาไว้ เนื้อนั้นส่งไอร้อนขาวออกมาทั้งยังมีน้ำมันจากเนื้อหยดลงมาติ๋งๆ กลิ่นเนื้อหอมฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ อีกทั้งชายหนุ่มก็กำลังเคี้ยวเนื้อในมือไปด้วยขณะเดินตรงเข้ามา
