รสชาติของเนื้อพอใช้ได้ แต่รสสัมผัสเรียกได้ว่ากินแล้วแทบอยากถุยออกมา แม้ปู้ฟางจะตั้งใจปรุงอย่างสุดฝีมือแล้ว เนื้อนี้ก็ไม่ได้นุ่มลงแต่อย่างใด
นั่นเพราะรสสัมผัสแข็งกระด้างเป็นคุณสมบัติของเนื้อชนิดนี้นั่นเอง การพยายามเปลี่ยนมันให้นุ่มคงจะเป็นงานที่ทั้งยากเย็นและไร้ประโยชน์
พอเขากัดเนื้อเข้าไปอีกสองคำ ปู้ฟางก็เริ่มคิดว่ามันยังจืดชืดไม่ได้เรื่องอยู่ดี
“เฮ้ย เจ้า อย่ามาตรงนี้” เยี่ยผังตะโกนอย่างกระวนกระวาย
เมื่อปู้ฟางได้ยินเสียงตะโกนของเยี่ยผัง เขาก็หันกลับมามองและสังเกตเห็นเด็กหนุ่มที่กำลังใช้กำลังทั้งหมดที่มีต้านทานนกเพลิง ใบหน้าของปู้ฟางดูประหลาดใจเล็กน้อย
“บังเอิญดีที่เจอกันอีก” ปู้ฟางเอ่ย
บังเอิญ…มันนอนตะแคงมองจากมุมไหนถึงกลายเป็นเรื่องบังเอิญไปได้ หมอนี่ไม่รู้หรอกหรือว่าตอนนี้ตนเองกำลังตกอยู่ในอันตรายเพียงใด
แต่แน่นอนว่าปู้ฟางไม่ได้สนใจอะไรเช่นนั้นแม้แต่น้อย ทันทีที่เขาเห็นมันฝรั่งหัวสิงโตทมิฬ ชายหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะเดินดุ่มๆ เข้าไป
ชายหนุ่มผมเทามองปู้ฟางมาตั้งแต่ต้น ทั้งยังสงสัยเป็นอันมากว่าชายหนุ่มผู้นี้เป็นใคร
เมื่อเห็นเจ้าขาวร่างอ้วนที่เดินตามปู้ฟางต้อยๆ ม่านตาของเขาก็หดแคบลงเล็กน้อย “เจ้าเป็นคนของสำนักหุ่นเชิดรึ”
ปู้ฟางไม่รู้ว่าสำนักหุ่นเชิดคืออะไร เขาเลยไม่ได้ตอบ แต่กลับจ้องไปที่มันฝรั่งหัวสิงโตทมิฬด้วยสายตาประหลาดยิ่ง
“ไม่…เจ้าไม่ใช่คนของสำนักหุ่นเชิด แล้วไอ้อ้วนนี่ก็ไม่ใช่หุ
