กหม้อ
“ช่างน่าอายอะไรเช่นนี้! เยี่ยผัง เจ้าหัดทำตัวใมีมารยาทกว่านี้ได้หรือไม่ หยุดทำให้สำนักเจดีย์นภากระจ่างของพวกเราเสียชื่อเสียงได้แล้ว” ชายหนุ่มหน้านิ่งพูดด้วยความไม่พอใจ
ใบหน้าของเด็กหนุ่มแข็งทื่อไปทันที ก่อนจะนั่งลงอย่างกระอักกระอ่วน
ทั้งสามนั่งลงข้างปู้ฟางสักพัก แต่ระหว่างที่กำลังเบื่ออยู่นั่นเอง สีหน้าของชายหนุ่มหน้านิ่งก็เปลี่ยนไป เขาหยิบจี้หยกที่กำลังส่องแสงออกมาแล้วผุดลุกขึ้นยืน
“ผู้อาวุโสเรียกรวมตัว! พวกเรารีบไปกันเถิด”
ชายหนุ่มหน้านิ่งมุ่นคิ้วจากนั้นก็หันมามองปู้ฟาง “เจ้าหนุ่ม รีบออกไปจากที่นี่เสีย รักษาชีวิตเอาไว้”
“ฮึ…” สตรีหนึ่งเดียวพ่นลมเยาะปู้ฟางจากนั้นก็หันหลังเดินจากไป
“ท่านเป็นพ่อครัวหรือ โจ๊กนี่อร่อยเหลือเกิน ท่านน่าจะฟังคำพูดของศิษย์พี่ข้านะ พรุ่งนี้รีบออกจากที่นี่ไปเถิด มิเช่นนั้นเห็นทีจะจบชีวิตไม่รู้ตัว หากท่านตายไปคงน่าเสียดายความสามารถแย่” เด็กหนุ่มยิ้มกริ่มพลางทิ้งคำแนะนำไว้ให้ปู้ฟาง จากนั้นเขาก็ไม่ได้รอคำตอบแต่รีบตามศิษย์พี่ทั้งสองไปทันที
ปู้ฟางงุนงงไม่น้อยขณะมองทั้งสามจากไป
จากนั้นเขาก็หันกลับมาพลางเรียกมีดทำครัวกระดูกมังกรทองออกมาอีกครั้ง ชายหนุ่มใช้มีดถลกหนังสุนัขป
