เด็กหนุ่มอีกคนในกลุ่มทำจมูกฟุดฟิด ดวงตาที่มองไปยังโจ๊กงูโลหิตมังกรซึ่งตั้งอยู่เหนือกองไฟลุกโชนเป็นประกายวาววับ
เมื่อหญิงสาวได้ยินสิ่งที่เด็กหนุ่มพูด จมูกของนางก็เริ่มดมฟุดฟิดขึ้นมา ดวงตาพลันเบิกกว้าง
“มัน… หอมมากจริงเสียด้วย”
“ศิษย์พี่หญิงขอรับ ไปนั่งกินกันตรงนั้นเถิด ในเมื่อพวกเราช่วยเขาเอาไว้ เราก็เอาอาหารนี่เป็นของตอบแทนเป็นอย่างไรขอรับ” เด็กหนุ่มผู้นั้นยิ้มกริ่มพลางเดินไปข้างๆ ปู้ฟาง
เมื่อเผชิญกับเหตุการณ์นี้เข้า นางก็ทำอะไรไม่ถูก หญิงสาวรู้ดีว่าศิษย์น้องของนางคนนี้ชื่นชอบการกินเป็นชีวิตจิตใจ
ทั้งสามเดินไปหาปู้ฟาง พลางยืนล้อมรอบกองไฟเอาไว้
ปู้ฟางมองทั้งสามด้วยสีหน้าประหลาด ตั้งใจจะทำอะไรกัน เมื่อกี้พวกเจ้าไม่ได้บอกหรือว่าไม่ได้จะมาฉกวัตถุดิบไปจากข้า
“ไอ้หนุ่ม รู้หรือไม่ว่าดินแดนแสนภูผานี้อันตรายเพียงใด เจ้าควรรอให้เช้าก่อนค่อยออกไป นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะมาเดินเล่นได้” ชายหนุ่มหน้านิ่งพูดกับปู้ฟาง
“สวรรค์! ศิษย์พี่ขอรับ! โจ๊กนี่… อร่อยมากจริงๆ ขอรับ!”
ชายหนุ่มหน้าขรึมยังพูดไม่ทันจบ เสียงเด็กหนุ่มก็ดังขึ้นขัดเขาเสียก่อน ชายหนุ่มขมวดคิ้วแล้วหันไปมองศิษย์น้องที่กำลังตักโจ๊กช้อนใหญ่จา
