ทั้งสามหันมามองหน้ากันด้วยความงุนงง ก่อนจะหันไปมองซากสุนัขป่าบนพื้นแล้วเลิกคิ้วขึ้น
“เจ้าหมายถึงพวกสุนัขป่าเขียวนี่น่ะหรือ อะไรกัน พวกข้ามาเพื่อช่วยเจ้าต่างหากเล่า”
สตรีในชุดคลุมยาวที่มีรูปเจดีย์เล็กๆ อยู่บนนั้นมองปู้ฟางด้วยสายตาขบขัน วัตถุดิบรึ ใครมันจะมาแย่งวัตถุดิบกับคนธรรมดาอย่างเจ้ากัน เอาเป็นว่าเราไม่ต้องพูดกันเรื่องที่เจ้าเป็นคนธรรมดาก็ได้ แค่ลองคิดถึงรสชาติกระเดือกไม่ลงของเนื้อสุนัขป่าเขียวก่อนเถิด ใครมันจะมาแย่งชิงของพรรค์นี้กัน
ดูจากสีหน้าเจ้าที่มองสุนัขด้วยความกลัวแล้ว ดูเหมือนเจ้ามากกว่ากระมังที่จะเป็นวัตถุดิบ...
“อ้อ… ขอบใจที่ช่วยข้าก็แล้วกัน ส่วนซากสุนัขป่าเขียวพวกนี้ก็ช่วยทิ้งไว้ให้ข้าด้วย” ปู้ฟางพยักหน้าให้หญิงสาว ในเมื่อพวกนี้ไม่ได้มาเพื่อแย่งวัตถุดิบไปจากเขาก็แล้วไป
มีดทำครัวในมือปู้ฟางหมุนวนก่อนจะกลายเป็นควันสีเขียวแล้วหายไป จากนั้นชายหนุ่มก็ลากซากสุนัขป่ามาตัวหนึ่ง พลางเดินไปยังกองไฟที่ตนเองก่อไว้
เมื่อสตรีผู้นั้นเห็นสิ่งที่ปู้ฟางทำ นางก็บันดาลโทสะขึ้นมา ไอ้หมอนี่หยาบคายเป็นบ้า พวกข้าเพิ่งช่วยชีวิตเจ้านะ
“ศิษย์พี่หญิง… ไม่คิดว่าของในหม้อนั่นหอมดีหรือขอรับ”
