มิงก็เป็นได้… แต่ตอนนี้ข้าไม่มีวิธีรักษาบิดาของเจ้าจริงๆ” ปู้ฟางมองหน้าเซียวเสี่ยวหลงพลางพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
หลังจากได้ยินสิ่งที่ปู้ฟางพูด เซียวเสี่ยวหลงก็เหม่อไปชั่วขณะ จากนั้นความตื่นเต้นดีใจก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนในหน้าหลังจากที่คิดได้ว่าปู้ฟางหมายความว่าอย่างไร
‘เขาเพิ่งบอกใช่ไหมว่าอาจจะช่วยพ่อข้าได้ นี่มันเรื่องจริงหรือฝันไปกันแน่’
ปู้ฟางไม่ได้สนใจเซียวเสี่ยวหลงอีก เขาหันหลังเดินกลับเข้าครัวไป หลังจากฝึกซ้อมทักษะการใช้มีดและการแกะสลักอยู่สักพัก ชายหนุ่มก็กลับเข้าห้องของตนเอง
เขาเริ่มเตรียมวัตถุดิบและเครื่องปรุงที่ต้องใช้ระหว่างการเดินทางในดินแดนแสนภูผา
….
ยามค่ำคืนนั้นเงียบสงัดและสงบนิ่งเสมอ
เมืองประจิมเร้นลับตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นที่ราบลุ่มทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ เหมือนยักษ์ใหญ่ที่คอยปกป้องทั้งแผ่นฟ้าและผืนดิน เมืองนี้ให้บรรยากาศที่ยิ่งใหญ่ไม่มีที่สิ้นสุด หากมองท้องฟ้าจากภายในตัวเมือง จะเห็นแนวเทือกเขาสูงไร้ขอบเขตที่ปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกอยู่ไกลๆ
เกวียนเล่มหนึ่งที่ลากโดยอสูรเวทม้ากำลังส่ายไปส่ายมาอยู่บนถนนที่มุ่งหน้าไปยังเทือกเขานั้น เกวียนเล่มดังกล่าวเคลื่อนที่ไปตามถนน ทิ้งฝุ่นตลบเอาไว้ตาม
