้รับอนุญาตให้นำเจ้าขาวตัวจริงมาด้วย
คู่หูคนและหุ่นเชิดเดินเข้าไปยังความมืดมิดตรงทางเข้าของหุบเขา เทือกเขาเบื้องหน้านั้นกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ทางเข้าที่พวกเขาเลือกนั้นเป็นทางเข้าที่ใกล้กับเมืองประจิมเร้นลับมากที่สุด
ทันทีที่เข้าป่าไป ปู้ฟางก็รู้สึกเย็นสันหลังวาบกับความกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตของสถานที่แห่งนี้ แม้จะยังไม่ถึงฤดูหนาว แต่อุณหภูมิในบริเวณนี้กลับใกล้จุดเยือกแข็ง
…..
ณ เมืองชายแดนกว้างใหญ่
องครักษ์โลหิตที่นั่งขัดสมาธิอยู่รู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างกำลังสั่นสะท้าน มีกระแสบางอย่างพุ่งเข้าชนร่างของเขา องครักษ์ลืมตาขึ้น แล้วก็ต้องพบกับภาพที่ไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง หอคอยสีดำขนาดใหญ่ที่เขากำลังปกป้องอยู่ บัดนี้กลับสั่นสะเทือนไปหมด
“นี่มัน…”
ตอนที่องครักษ์โลหิตกำลังพยายามสงบสติอารมณ์อยู่นั้น เขาก็เห็นหอคอยสีดำพุ่งขึ้นไปในอากาศ จากนั้นร่างงดงามก็เหาะออกจากหอคอย
ด้านหลังร่างระหงปรากฏร่างอีกร่างที่ถูกปกป้องไว้ด้วยพลังปราณสีดำสนิท ทั้งยังเลือนรางมากเสียจนไม่มีใครเห็นใบหน้าของคนผู้นั้นได้อย่างชัดเจน แต่หากดูจากรูปร่างแล้ว ก็ย่อมบอกได้ว่าเป็นร่างของผู้ชายแน่นอน
หอคอยสีดำหมุนวนอยู่ในท้องฟ้าสองสามรอบ
