มันก็มาจากดินแดนแสนภูผาแห่งนี้ เรียกได้ว่าเป็นภัยธรรมชาติรูปแบบหนึ่งเลยทีเดียว
“คนสมัยนี้ยอมเอาชีวิตไปทิ้งเพื่อทรัพย์สินเงินทองกันเสียหมด” คนขับเกวียนยังคงสูบใบยาสูบต่อ ก่อนไอออกมาอย่างรุนแรง เขาบังคับอสูรเวทม้าให้หันหลังกลับภายใต้สายตาของปู้ฟางที่กำลังจับจ้องมา
ปู้ฟางสวมชุดคลุมยาว มัดผมเอาไว้ด้วยเชือดกำมะหยี่ ผิวของเขาขาวผ่อง ใบหน้านิ่งสุขุม เขายืนอยู่เบื้องหน้าดินแดนแสนภูผาที่ดูทั้งน่าพิศวงและน่าหดหู่ไปในเวลาเดียวกัน สถานที่ตรงหน้าดูเหมือนหลุมดำร้ายกาจที่พร้อมจะดูดคนเข้าไปทั้งตัวได้ทุกเมื่อ
ทางเข้าปกคลุมไปด้วยพืชพันธุ์มีพิษหนาแน่น
ปู้ฟางแตะตัวเจ้าขาวจากนั้นก็ผ่อนลมหายใจเบาๆ เขาก้าวขาออกไปข้างหน้า ถือเป็นการเปิดฉากการเดินทางในดินแดนแสนภูผา
ดวงตาจักรกลของเจ้าขาวกะพริบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ร่างของมันจะเดินตามปู้ฟางเข้าไปยังหุบเขา
ในการมาเยือนดินแดนแสนภูผาครั้งนี้ ปู้ฟางไม่ได้เอาเจ้าขาวร่างจำลองมา แต่พาเจ้าขาวตัวจริงซึ่งเก่งกาจกว่าหลายเท่าตัวมาแทน
ดูจากการจัดการของระบบแล้ว เขารู้ดีว่าภารกิจการเก็บเปลวเพลิงอัคนีแห่งสวรรค์และปฐพีในครั้งนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างแน่นอน มิเช่นนั้นปู้ฟางคงไม่ได
