มหาพรตยกลูกโลกวิญญาณล่วงลับที่ลอยอยู่เหนือฝ่ามือขึ้น พลางพิจารณาแสงประหลาดที่ส่องออกมาจากลูกโลกนั้น ดวงตาที่สั่นระริกอยู่ภายใต้หน้ากากเต็มไปด้วยความโศกเศร้าของการสูญเสีย
เสียงของนางที่สะท้อนไปทั่วท้องฟ้านิ่งขึงกดต่ำ ทุกคนที่ได้ยินล้วนพากันตัวสั่นไปตามๆ กัน
เมื่อองครักษ์โลหิตที่ถูกลูกโลกวิญญาณล่วงลับซัดจนถอยไกลออกไปได้ยินคำยืนยันจากมหาพรต ม่านตาของเขาก็พลันหดแคบ เขาสูดลมเย็นเข้าปอด ไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นแม้แต่น้อย
ว่าอย่างไรนะ ท่านมหาพรตกล่าวว่าอย่างไรนะ
ท่านปรมาจารย์อาวุโสสิ้นชีพแล้วเช่นนั้นหรือ
เป็นไปได้อย่างไรกัน ท่านปรมาจารย์อาวุโสมีพลังปราณแก่กล้ามาก เขาจะเสียชีวิตได้อย่างไร
“จงปกป้องหอคอยศักดิ์สิทธิ์เอาไว้ให้ดี เราจะออกจากเมืองชายแดนในอีกไม่ช้าเพื่อทำให้ลัทธิอสุรากลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง เมื่อลัทธิของเรากลับมาผงาดได้ดังเดิม เราจะต้องแก้แค้นคนที่บังอาจสังหารท่านปรมาจารย์อาวุโสให้จงได้” เสียงแผ่วเบาของมหาพรตลอยมาเข้าหูองครักษ์โลหิต เท้าที่เหมือนหยกสวยของนางเหยียบไปบนอากาศ มือถือลูกแก้วสีเทาเอาไว้ นางทิ้งคลื่นกระจายเป็นวงกว้างขณะก้าวกลับไปยังหอคอยสีดำ
องครักษ์โลหิตจับจ้องหอคอยสีด