ำไม่วางตา จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึก
….
ความเงียบที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวและนานเหมือนสิ้นอสงไขยเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกใบนี้
ตอนนี้ไป๋จ่านกำลังรู้สึกเช่นนี้อยู่ ทั้งยังอับอายพอสมควร
ปู้ฟางยิ้มเล็กน้อยพลางมองไป๋จ่านที่ดูอับจนด้วยคำพูด โอวหยางเสี่ยวอี้เองก็เอียงคอมองไป๋จ่านเช่นกัน ส่วนจ่านคงนั้นเบนหน้าหนีไปมองทางอื่นเพื่อหลบสายตาของคนทั้งสอง ร้านตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจเบาๆ ในอากาศเท่านั้น
ใบหน้าของไป๋จ่านค่อยๆ แดงขึ้นเพราะความหัวเสีย
‘ท่านล้มเจ้าดำได้หรือไม่’
หกพยางค์นี้ยังก้องอยู่ในใจของเขา ข้าล้มเจ้าดำได้หรือไม่น่ะหรือ
ได้ก็บ้าแล้ว…
นั่นมันอสูรเวทขั้นเซียนเทพที่สังหารผู้ฝึกตนขั้นเซียนเทพชั้นกลางอีกคนตายคาที่ แม้ไป๋จ่านจะเป็นขั้นเซียนเทพเช่นกัน แต่เขาทำได้ดีที่สุดก็แค่ต่อสู้อย่างสูสีกับปรมาจารย์อาวุโสเท่านั้น เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะสังหารปรมาจารย์อาวุโสให้ตายได้
ในเมื่ออสูรเวทตัวนี้สังหารปรมาจารย์อาวุโสได้ ก็แปลว่ามันสามารถสังหารเขาได้เช่นกัน
แล้วเขาล้มเจ้าดำได้หรือไม่น่ะหรือ
แน่นอนว่า… เป็นไปไม่ได้อย่างไรเล่า
“แค่ก แค่ก... แม่หนู แต่ท่านสุนัขผู้ย
