ิ่งใหญ่ท่านนั้นเป็นอสูรเวท เขาสอนหรือแนะนำเจ้าไม่ได้ ข้ามาจากสำนักเมฆาขาว…”
“หากท่านล้มเจ้าดำไม่ได้ แล้วเหตุใดข้าต้องรับท่านเป็นอาจารย์ด้วย”
โอวหยางเสี่ยวอี้กลอกตาใส่ไป๋จ่านอีกครั้ง นางดูหัวเสียไม่เลิก
ไป๋จ่านรู้สึกเหมือนตนเองกำลังจะระเบิดร้องไห้ออกมาเร็วๆ นี้ เขาคิดว่าอีกไม่นานตนจะต้องกลายเป็นจินคุนสองแน่ๆ หลายต่อหลายคนในทวีปนี้อยากให้เขารับตนเป็นศิษย์แทบตาย แต่แม่หนูนี่กลับทำตัวตรงกันข้าม กลายเป็นเขาต้องมารอและพูดโน้มน้าวจิตใจให้อีกฝ่ายรับเขาเป็นอาจารย์ไปเสียได้
เหตุใดมันจึงต่างกันราวฟ้ากับเหวเช่นนี้หนอ
“ข้าฝึกปราณที่ร้านเถ้าแก่ปู้ได้เป็นอย่างดี ไม่จำเป็นต้องรับคำแนะนำจากท่าน”
สุดท้ายโอวหยางเสี่ยวอี้ก็บอกไป๋จ่านไปว่านางตัดสินใจอย่างไร
ไป๋จ่านมองปู้ฟางก่อนจะหันกลับไปมองโอวหยางเสี่ยวอี้อีกครั้ง สีหน้าของเขาอ่านยากขึ้น คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะกลายเป็นเส้นตรงเส้นเดียว
“พอแค่นี้ก็แล้วกัน ในเมื่อเสี่ยวอี้ไม่อยากไปเป็นศิษย์เจ้า เจ้าก็ควรกลับไปเสีย”
ปู้ฟางที่เอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ลุกขึ้นยืนนี้ แล้วค่อยๆ เดินเข้ามาหาไป๋จ่าน พลางบอกให้อีกฝ่ายกลับไปด้วยน้ำเสียงสงบ
ไป๋จ่านกำลังจะพูดอะ
