ัดเข้าหากันพลางพ่นควันสีขาวออกมา
“ท่านขอรับ รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง ตกลงอาหารจานนี้เผ็ดหรือไม่เผ็ด”
ผู้อาวุโสซุนที่เห็นท่าทางประหลาดของจินคุนรู้สึกอยากรู้จนต้องเอ่ยถามออกมา
ในตอนนั้นจินคุนรู้สึกเหมือนสมองของตนแข็งทื่อหยุดทำงานไปเรียบร้อย เขาหันไปจ้องผู้อาวุโสซุนเขม็ง ทำปากยื่น ศีรษะโล้นส่องสว่างยิ่งกว่าเดิม
“หากเจ้าอยากกระจ่างใจก็กินเข้าไปอีกสองสามคำสิ เจ้ากินแค่คำเดียวไม่รู้ซึ้งถึงรสชาติอาหารหรอกนะ ยิ่งกินมากเท่าไร รสชาติก็จะยิ่งเข้มข้นขึ้นเท่านั้น เชื่อข้าสิ… หากยังไม่รู้สึกเผ็ดหลังกินเข้าไปอีกสองสามคำ ก็มาซ้อมข้าให้น่วมได้เลยตามสบาย” ปู้ฟางตอบเสียงจริงใจ
ฟู่ววว
จินคุนหันมองปู้ฟางพร้อมพ่นควันออกจากจมูกต่อ
“รส… รสชาตินี่ยังเผ็ดไม่พอ… เช่นนั้น… ข้าจะกินอีก”
จินคุนตบโต๊ะ เหงื่อหยดออกจากกายเหมือนสายฝน เขาตักเต้าหู้ผัดพริกขึ้นมาอีกช้อน สายฟ้าที่ไหลอยู่ภายในช้อนทำให้ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน
จินคุนยัดอาหารเข้าปาก รสชาติเผ็ดทวีความรุนแรงขึ้นอีกหลายเท่า เหมือนหินหลอมละลายปริมาณมหาศาลที่ทะลักออกจากปากปล่องภูเขาไฟ กระแทกกระทั้นเดือดปุดใส่กันไปมา
“อ้า…”
จินคุนกะพริบตาไม่หยุด ใบหน้าเปลี่ยนเป็น
