บูดเบี้ยวเหยเก “ทั้งร้อนทั้งเผ็ด มีรสชาติเช่นนี้อยู่ในโลกด้วยหรือนี่”
แม้แต่พริกระเบิดจากดินแดนป่ารกชัฏยังสู้อาหารจานนี้ไม่ได้ ความจริงแล้วเรียกได้ว่าทิ้งห่างกันหลายขุมนรกเลยจะดีกว่า
“เป็นอย่างไร ยังไม่เผ็ดหรือขอรับ”
ผู้อาวุโสซุนเอ่ยถามจินคุน หากอาหารจานนี้ยังรสชาติเผ็ดไม่พอ ก็แปลว่าพวกเขาสามารถปรามาสไอ้ปู้ฟางที่วางท่าจองหองพองขนได้เต็มที่
แต่จินคุนกลับไม่ตอบ
ไป๋จ่านเลียริมฝีปากพลางยิ้มกริ่มออกมา…
ดูก็รู้ว่าอาหารจานนี้เผ็ดมาก ใบหน้าของจินคุนนั้นเรียกได้ว่าซีดเหมือนจะตายกลายเป็นสีเทาไปนานแล้ว
“เป็นอะไร หากไม่เผ็ดก็กินเข้าไปอีกคำใหญ่ๆ สิ”
ปู้ฟางยังคงพูดสนับสนุนไม่หยุดปาก
จินคุนไม่สนใจชายหนุ่ม เอาแต่ส่ายหน้าไม่หยุด… นี่มันอาหารบ้าอะไรกัน
ผู้อาวุโสซุนมองหน้าปู้ฟาง จากนั้นก็มองซอสพริกอเวจีในชามกระเบื้อง เขาสูดหายใจเข้าลึกแล้วตักเต้าหู้หนึ่งช้อนเข้าปากทันที
ปู้ฟางมองผู้อาวุโสซุนด้วยสายตาตื่นตกใจ ดวงตามีแววสงสารขึ้นมาจับจิต ปริมาณของซอสพริกที่เขาใส่เข้าไปเหมาะสำหรับขั้นเซียนเทพเท่านั้น
ทันทีที่ผู้อาวุโสซุนกลืนเต้าหู้ผัดพริกเข้าปาก สีหน้าเอร็ดอร่อยอย่างที่ปรากฏบนใบหน้าของจินคุนกลับไม่
