รัวได้เร็วกว่าเขาทำอยู่คนเดียว
ทุกครั้งที่ปู้ฟางทำเสร็จ เขาจะนำอาหารไปวางบนหน้าต่างห้องครัว และโอวหยางเสี่ยวอี้ก็จะยกอาหารจานนั้นไปให้ที่โต๊ะของไป๋จ่าน
กลิ่นหอมฟุ้งก่อตัวเป็นรูปร่างเหมือนจะจับต้องได้ มันหมุนวนอยู่รอบอาหารแต่ละจานก่อนจะสลายหายไป ทำให้ทุกคนต้องน้ำตาคลอเบ้า
เซียวเสี่ยวหลงเองก็นำอาหารจานที่ตนเองทำไปวางไว้บนหน้าต่าง เพื่อให้โอวหยางเสี่ยวอี้นำไปให้ลูกค้าเช่นกัน
ยิ่งทำอาหารออกมาหลายจานมากเท่าไหร่ กลิ่นในร้านก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นเท่านั้น จนดูเหมือนว่ากลิ่นเหล่านี้จะระเบิดแล้วแพร่กระจายออกจากร้านไปในรัศมีสิบลี้เลยทีเดียว
ไป๋จ่านมองอาหารแต่ละจานที่ถูกลำเลียงออกมาจากครัวด้วยสีหน้าตกใจ ทั้งหมดมีหน้าตาน่ากินเป็นอันมาก ส่วนกลิ่นก็เรียกได้ว่าหอมเสียยิ่งกว่า แม้เขาจะเป็นผู้ฝึกตนขั้นเซียนเทพ แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปากอย่างไม่รู้ตัวพร้อมหยิบตะเกียบขึ้นมาถือไว้
ไป๋จ่านคีบเนื้อตุ๋นตำรับจีนควันโขมงขึ้นมา เนื้อนั้นมีสีชมพูมันเงาเจิดจ้าเหมือนจะส่องแสงออกมาได้ ทันทีที่ถูกตะเกียบบีบเบาๆ น้ำมันก็ไหลออกจากเนื้อเล็กน้อย
กลิ่นหอมชวนหลงใหลทำให้ไป๋จ่านรีบยัดเนื้อตุ๋นตำรับจีนเข้าปาก
