เนื้อไม่ได้มันเลี่ยนเหมือนที่เขาคิดเอาไว้ แต่กลับอ่อนนุ่มละลายทันทีที่สัมผัสลิ้น มันทั้งนุ่มและอ่อนโยนเกินบรรยาย ไป๋จ่านกลืนเนื้อลงไปพร้อมซูดปากอย่างเอร็ดอร่อย
แม้จะกลืนเนื้อลงท้องไปแล้ว แต่รสชาติเข้มข้นของมันยังคงปกคลุมต่อมรับรสของเขาเอาไว้ไม่ยอมจางหาย
ทั้งประสบการณ์ขณะกินและความรู้สึกหลังอาหารลงท้องไปแล้วนั้น เรียกได้ว่าทำให้สบายกายและสวยงามยากจะหาสิ่งใดเปรียบสำหรับเขา
ไป๋จ่านรู้สึกมีความสุขพอตัวจนต้องผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าอาหารจานหนึ่งจะอร่อยได้ถึงเพียงนี้ ก่อนหน้านี้เขาคิดแค่ว่าอาหารเป็นเพียงสิ่งที่ต้องกินเข้าไปเพื่อให้อิ่มท้องเท่านั้น
พอบรรลุปราณขั้นเซียนเทพ ไป๋จ่านก็ไม่กินอะไรอีกเลย หากเขาอยากให้ท้องไม่ว่าง ก็จะดื่มโอสถทิพย์เข้าไป หลังจากบรรลุไปแล้วหลายปีเขาก็สนใจแต่การฝึกปราณเท่านั้น ทั้งยังไม่มีความเข้าใจที่ถูกต้องเรื่องอาหารอีกด้วย
พอได้กินอาหารแสนอร่อยฝีมือปู้ฟาง ร่างทั้งร่างก็เหมือนได้อิ่มเอมไปกับมันอย่างเต็มที่
จ่านคงที่นั่งอยู่ข้างๆ อดยิ้มเจื่อนๆ ออกมาไม่ได้ เมื่อเห็นไป๋จ่านยัดอาหารเข้าปากเหมือนวิญญาณมาเกิดใหม่ที่ไม่ได้กินอะไรมาเป็นเวลานาน
ท่า
