เป็นอันมากจนต้องหันหน้าไปมองอีกฝ่าย
จินคุนเลียริมฝีปาก จากนั้นก็หัวเราะอย่างน่าเกรงขามพลางเอ่ย “ข้าไม่ชอบอาหารรสชาติจืดชืด ถ้ามีอาหารที่รสจัดมากๆ ก็เอาจานนั้นแหละ”
โอวหยางเสี่ยวอี้ครุ่นคิดอยู่สักพักเมื่อได้ยินคำขอของอีกฝ่าย นี่เป็นครั้งแรกที่นางเจอลูกค้าร้องขออาหารรสจัดๆ
“ถ้าเจ้าอยากกินอาหารรสจัด ก็แปลว่าต้องเผ็ดใช่ไหม” ขณะที่โอวหยางเสี่ยวอี้กำลังงงงวยอยู่ว่าจะสั่งอะไรให้คนผู้นี้ดี ปู้ฟางก็เดินเข้ามาถาม
“ใช่แล้ว! ข้าอยากได้อาหารรสเผ็ด ถ้าไม่เผ็ดพอข้าคงไม่พอใจ ข้าได้ยินมาว่าอาหารจากร้านนี้อร่อยยิ่ง หากเจ้านำอาหารที่ทำให้ลูกค้าพอใจมาไม่ได้ ชื่อเสียงของร้านรับรองต้องป่นปี้อย่างแน่นอน” จินคุนพูดกับปู้ฟางด้วยรอยยิ้มบาง เหมือนตั้งใจจะยั่วโมโหชายหนุ่มอย่างไรอย่างนั้น
ผู้ฝึกตนจากดินแดนป่ารกชัฏชอบกินอาหารรสเผ็ด โดยเฉพาะผู้ที่มาจากวิหารเทพเจ้าลงทัณฑ์ที่มีต่อรับรสดุเดือดยิ่งกว่าใคร
ปู้ฟางยังคงมีสีหน้าไร้ความรู้สึกหลังจากได้ฟังคำท้ารบของจินคุน เขาทำเพียงมองอีกฝ่ายก่อนจะหันหลังเดินจากไป
ปู้ฟางหยุดลูบศีรษะโอวหยางเสี่ยวอี้ก่อนจะเดินเข้าครัวไป
ดวงตาของเด็กหญิงเป็นประกายขึ้นทันที คราวนี้เถ้าแก่ปู้จ
