้องอยู่นาน โอวหยางเสี่ยวอี้ก็เริ่มไม่พอใจ นางพ่นลมเย็นออกมาพลางเร่งให้อีกฝ่ายตัดสินใจ
จ่านคงทนสายตาหมดความอดทนของโอวหยางเสี่ยวอี้ไม่ไหว เลยเอาข้อศอกดันไป๋จ่านให้ตื่นจากภวังค์ แม้จะอายเล็กน้อยที่ตนเองสติหลุด แต่ไป๋จ่านก็ยังจ้องโอวหยางเสี่ยวอี้ด้วยดวงตาเป็นประกายต่อ
หากเขารับเด็กอัจฉริยะผู้นี้เป็นศิษย์ได้ ในไม่ช้าดินแดนทางใต้แห่งนี้คงมีขั้นเซียนเทพอีกคนอย่างแน่นอน
แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้คิดว่าจะต้องรีบเร่งแต่อย่างใด รอให้กินอาหารเสร็จก่อนค่อยถามไถ่ก็ยังได้
จินคุนเองก็จับพลังปราณของโอวหยางเสี่ยวอี้ได้เช่นกัน แต่ก็ไม่ได้สนใจในตัวเด็กหญิงแม้แต่น้อย เนื่องจากศิษย์ของวิหารเทพเจ้าลงทัณฑ์เน้นฝึกความแข็งแกร่งของร่างกายเท่านั้น ซึ่งไม่ใช่ทางที่เหมาะกับนางแต่อย่างใด
“เอามาอย่างละจานทุกรายการ! ว่าแต่ไอ้สุราตื่นรู้เพลิงน้ำแข็งนี่มันคืออะไรกัน ทำไมถึงแพงเช่นนี้”
สุดท้ายไป๋จ่านก็สั่งมาลองอย่างละจานหลังจากที่จ้องรายการอาหารอยู่เป็นนานสองนาน
สมแล้วที่เป็นขั้นเซียนเทพสุดร่ำรวย
ปู้ฟางที่กำลังนอนอืดอย่างสบายอุราหูกระดิกทันทีที่ได้ยิน หมอนี่สั่งหมดทุกจานในร้าน... นี่มันรายรับก้อนใหญ่ชัดๆ ปู้ฟางพอใจ
