ใจดีแท้ แม้เขาจะไม่ได้ใส่พลังปราณเที่ยงแท้ลงไปในการตบ แต่อย่างไรเขาก็เป็นถึงผู้ฝึกตนขั้นเซียนเทพ หากเขาตบโต๊ะธรรมดาทั่วไป โต๊ะนั้นย่อมแหลกสลายกลายเป็นผุยผงอย่างแน่นอน แต่โต๊ะตัวนี้กลับไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนเลยสักรอยเดียว
“ถ้าไม่ได้มาก่อเรื่องก็สั่งอาหารเร็วๆ เข้า”
ในเมื่อคนพวกนี้ดูเหมือนจะไม่ได้มาสร้างปัญหา มุมปากของปู้ฟางก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแต่ร่างยังคงนอนอืดต่อไป แสงแดดอุ่นๆ นี่ทำให้รู้สึกสงบเสียจริง
ไป๋จ่านมุ่นคิ้วพลางเลิกคิ้วไปพร้อมๆ กัน เขาโบกมือเรียกโอวหยางเสี่ยวอี้ที่ยืนอยู่ไกลออกไปให้เข้ามาหา
โอวหยางเสี่ยวอี้เดินเข้ามา กะพริบดวงตากลมโตปริบๆ พลางถาม “จะสั่งอะไรหรือเจ้าคะ”
แม่เด็กนี่… มีปราณระดับห้าขั้นราชันยุทธการ!
ตอนแรกไป๋จ่านไม่สนใจนางมากนัก แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสพลังที่โอวหยางเสี่ยวอี้ปล่อยออกมา ชายหนุ่มก็ตัวสั่นทันที แม่หนูนี่จะอายุเท่าไหร่กันเชียว แต่กลับบรรลุปราณขั้นราชันยุทธการแล้ว พรสวรรค์ระดับนี้… นับว่าน่ากลัวไม่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้นคนที่เรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะเช่นนี้กลับทำงานเป็นเพียงบริกรในร้านอาหารเท่านั้น ช่างเสียของโดยแท้
“ท่านลุง สั่งสิเจ้าคะ”
หลังจากถูกไป๋จ่านจ
