เสียงบุรุษนุ่มลึกอ่อนโยนดังขึ้นในท้องฟ้า ได้ยินถ้วนทั่วไปทั้งบริเวณ
จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงเรอแสนอิ่มเอม
“เอิ๊ก—”
เสียงเรอนั้นดังเหมือนสายฟ้าฟาด ทำเอาปรมาจารย์อาวุโสที่กำลังชะงักค้างอยู่กลางอากาศสะดุ้งเฮือก
สีหน้าของปรมาจารย์อาวุโสดูเหมือนกำลังเห็นผีอยู่ไม่มีผิด ดูน่าขบขันพอตัวเลยทีเดียว ผมสีแดงเลือดของเขาปลิวไสวไปในอากาศ ปากอ้าค้าง มือกำลูกโลกวิญญาณล่วงลับที่ยังคงส่องแสงริบหรี่เอาไว้ เขาดูอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว
นี่เขาเพิ่งเห็นเรื่องบ้าบออะไรกัน มันคืออะไรกันแน่!
ภูตผีวิญญาณที่มีมากมายเสียจนทำเอาท้องฟ้ามืดไปหมด… ถูก... สุนัขกินเข้าไปจนเหี้ยน!
ลัทธิอสุราทำงานหนักมากในการก่อสงครามและเก็บวิญญาณคนตายเป็นแสนๆ ดวงเอาไว้ในวงแหวนปราณผสานวิญญาณ… เพื่อมาเป็นอาหารหมาเช่นนั้นน่ะรึ!
ผลลัพธ์ของเรื่องนี้คือหมาอิ่ม…
“ไอ้หมาบ้านี่มาจากไหน หมาอะไรกันกินวิญญาณคนเป็นอาหารแทนอาหารหมาปกติ หลอกข้าเล่นหรือเปล่า”
ปรมาจารย์อาวุโสรู้สึกเหมือนหัวใจถูกฉีกเป็นชิ้นๆ วิญญาณนับแสนดวงรวมถึงความหวังในการฟื้นคืนลัทธิอสุรากลับถูกราดลงท่อไปง่ายๆ เช่นนี้เองน่ะหรือ
เขายืนกุมลูกโลกวิญญาณล่วงลับอยู่แต่สติกล
