ากนั้นแสงสะท้อนของมีดก็สว่างวาบขึ้นก่อนจะพุ่งตรงไปหาปรมาจารย์อาวุโส
“ไปให้พ้น!”
ปรมาจารย์อาวุโสที่กำลังเดือดปุดโบกมือใส่การโจมตีของเจ้าขาว
ปัง!
หมัดของปรมาจารย์อาวุโสส่งเจ้าขาวให้เซไปด้านหลังสองสามก้าว แสงสีม่วงในดวงตาของมันกะพริบวาบ
เมื่อสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวด ปรมาจารย์อาวุโสก็ก้มลงมองฝ่ามือตนเอง แล้วก็เห็นว่ามีเลือดเปื้อนมือเต็มไปหมด!
เขาจัดได้ว่าเป็นผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งแม้ในหมู่ขั้นเซียนเทพด้วยกันเอง แล้วจะมาบาดเจ็บกับอีแค่ปะทะกับหุ่นเชิดเหล็กได้อย่างไรกัน
“หุ่นเชิดระดับเก้ารึ ดูเหมือนว่าข้าจะประเมินเจ้าต่ำไป!” ปรมาจารย์อาวุโสหัวเราะออกมาอย่างดูแคลน
แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวแม้แต่น้อย เป็นแค่หุ่นเชิดไม่อาจทำให้เขาหวาดกลัวได้ สำหรับขั้นเซียนเทพแล้วหุ่นเชิดก็ยังเป็นหุ่นเชิดอยู่วันยังค่ำ
ปู้ฟางตกใจไปชั่วขณะ นี่เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มเห็นเจ้าขาวเสียท่าถอยไปด้านหลัง แปลว่าตาแก่นี่ต้องมีพลังปราณที่เก่งกาจน่ากลัวไม่น้อย
พลังปราณสีดำกระจายออกจากร่างของปรมาจารย์อาวุโส ก่อนจะก่อร่างขึ้นเป็นสุนัขป่าหนึ่งฝูง
สุนัขป่าแสนดุร้ายฝูงนี้ปล่อยพลังปราณสีดำออกจากร่าง ดวงตาที่ส่องแสงสีแดงของพวกมันจับจ้องไปยั
