นอกนครหลวงของจักรวรรดิวายุแผ่ว
พลังปราณแก่กล้าสลายตัวไป หมู่เมฆถูกพลังกดดันบีบอัดเข้าหากันจนดูเหมือนจะระเบิดอยู่รอมร่อ ร่างหนึ่งกระโจนออกจากหมู่เมฆลงมายืนอยู่นอกกำแพงเมือง
พลังจากการลงมายืนนั้นรุนแรงเหมือนเอาค้อนยักษ์ทุบลงบนพื้น แผ่นดินสั่นไหวรุนแรง เหล่าผู้สังเกตการณ์เห็นพื้นเบื้องล่างแตกระแหงเป็นวงเหมือนใยแมงมุม ราวกับว่าพื้นตรงนั้นกำลังจะแหลกสลายไปอย่างไรอย่างนั้น
กองทัพของจีเฉิงอวี่ถอยร่นออกจากบริเวณดังกล่าวเพื่อรักษาระยะปลอดภัย
ทุกคนมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง ฝุ่นควันจากพื้นดินฟุ้งกระจายไปทั่ว
“นี่น่ะหรือสำนักเจดีย์นภากระจ่างแห่งดินแดนแสนภูผา มีน้ำยาแค่นี้สินะ”
เสียงเย้ยเย็นเยียบแฝงแววเดียดฉันท์ดังก้องไปทั่วฟ้า
เจ้ามู่เฉิงที่นั่งอยู่บนหลังอสูรเวทม้าข้างๆ จีเฉิงอวี่ยิ้มออกมาทันที ปรมาจารย์อาวุโสชนะการต่อสู้ในครั้งนี้เหมือนที่เขาคาดการณ์เอาไว้จริงๆ เสียด้วย
วืด!
ใบหน้าของผู้คนบนกำแพงเมืองพลันซีดเผือด บรรดาผู้ฝึกตนจากดินแดนแสนภูผาเองก็หัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเช่นกัน ผู้อาวุโสสูงสุดของพวกเขา… พ่ายแพ้เช่นนั้นรึ
“ชิชะ… ไอ้ผีร้าย ยังเร็วเกินไปที่จะฉลองโว้ย!”
เมฆที่ก่อตัวจากเงาดำยุบตัว
