อยก็รอให้แขนกลับมาเป็นปกติก่อน” ปรมาจารย์อาวุโสรั้งองครักษ์โลหิตคนหนึ่งที่กำลังจะก้าวออกมาตอกกลับเอาไว้ เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง ดวงตามองไปยังชายชราร่างท้วมด้านล่าง จากนั้นก็ขมวดคิ้ว
แม้ชายชราร่างท้วมจะบาดเจ็บ แต่ก็ยังเป็นการยากที่จะกำจัดอีกฝ่ายให้สิ้นซาก ถึงอย่างไรคนผู้นี้ก็เป็นถึงขั้นเซียนเทพ แน่นอนว่าต้องมีเคล็ดวิชาเด็ดซ่อนเอาไว้อยู่แล้ว
“แต่ท่านปรมาจารย์อาวุโสขอรับ แล้ววงแหวนปราณผสานวิญญาณ…”
“เดี๋ยวข้าจะไปชิงกลับมาเอง พวกเจ้าทั้งสองดูแลบาดแผลของตนเองก่อน การจะกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้งของลัทธิเราต้องใช้กำลังจากพวกเจ้าด้วยเช่นกัน เราจะเสียองครักษ์โลหิตไปไม่ได้อีกเป็นอันขาด”
เขาตบบ่าองครักษ์โลหิตทั้งสอง จากนั้นคนทั้งคู่ก็ลงมายังพื้น แล้วแทรกตัวเข้าไปในกองกำลังของจีเฉิงอวี่
ปรมาจารย์อาวุโสหันหลังกลับมาเผชิญหน้ากับกำแพงเมือง เขาลอยค้างอยู่กลางอากาศแล้วก้าวเดินไปทางกำแพงเมืองทีละก้าว บรรดาผู้คนบนกำแพงเมืองส่งเสียงอื้ออึงขึ้นทันทีจากการรับพลังกดดันที่รุนแรงขึ้นทุกขณะที่ปรมาจารย์อาวุโสก้าวเข้ามาใกล้
จีเฉิงเสวี่ยใบหน้าซีดเผือด เขารู้สึกได้ถึงพลังกดดันมหาศาล มันรุนแรงเสียจนทำให้ขาพาลสั่นไปหมด
