งแกร่งพอจะต่อกรกับผู้ฝึกตนขั้นเซียนเทพได้ กลับ… พ่ายแพ้!
แถมคนหนึ่งยังเสียแขนไปหนึ่งข้างด้วย เรื่องนี้ช่าง… น่ากลัวเกินไปแล้ว!
ใบหน้าตายด้านของปู้ฟางปรากฏขึ้นในมโนจิตของจีเฉิงอวี่อีกครั้ง ทำให้ศีรษะของเขาปวดตุบๆ ขึ้นมาทันที
เจ้ามู่เฉิงมีสีหน้าเหี้ยมเกรียม ดูเหมือนจะยังไม่ยอมรับผลลัพธ์ที่ออกมา จะเป็นไปได้อย่างไรกัน… ที่องครักษ์โลหิตถึงสองคนก็ยังไม่พอจะปราบปู้ฟางได้!
ปรมาจารย์อาวุโสสูดลมหายใจเข้า รับรู้ได้ถึงเสี้ยนหนามที่แท้จริงทันที องครักษ์โลหิตคนหนึ่งถึงกับเสียแขนไป ไอ้คนที่ขโมยเอาวงแหวนปราณผสานวิญญาณไปมันเก่งกล้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ
“ฮ่าๆๆ! พวกชั่วจากลัทธิอสุรามีน้ำยาแค่นี้เองหรือ!”
ชายแก่ร่างท้วมระเบิดหัวเราะออกมาทันทีที่ได้เห็นสภาพรุ่งริ่งขององครักษ์โลหิตจากบนกำแพงเมือง ใบหน้าของเขาดูมีความสุขเป็นอันมาก
เถ้าแก่ปู้นี่เยี่ยมยอดจริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่คนอย่างเขาจะสามารถทำอาหารอย่างหวานเย็นแท่งตับมังกรได้!
เสียงหัวเราะแหลมสูงสะท้อนก้องอยู่ในหูขององครักษ์โลหิต ทำให้พวกเขาตาแดงก่ำ ทั้งสองเป็นองครักษ์โลหิตแห่งลัทธิอสุรา แน่นอนว่ายอมตายเสียดีกว่าโดนหมิ่นเกียรติ!
“ไปทำแผลของพวกเจ้าก่อนเถอะ หรืออย่างน้
