ขึ้นอีก พื้นอิฐใต้เท้าของเจ้าขาวแตกยับเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยพร้อมเสียงดังลั่น ร่างของมันพุ่งเข้าใส่องครักษ์โลหิตที่กำลังงุนงงอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าฟาด หมายเข้าโจมตีด้วยพลังรุนแรงน่ากลัว
ใบหน้าขององครักษ์โลหิตผู้นั้นพลันซีดเผือดไป
“ตั้งสติหน่อย!!”
เขาตะโกนบอกตนเอง และหวังว่าจะทำให้องครักษ์โลหิตอีกคนตื่นจากภวังค์ด้วยเช่นกัน องครักษ์โลหิตอีกคนกลับมาได้สติทันทีที่ได้ยินเสียงตะโกนนั้น โลกของเขากลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
ความอับอายที่ได้รับแปรเปลี่ยนเป็นโทสะในที่สุด ทั้งยังเป็นโทสะที่รุนแรงไม่ต่างจากการโดนสั่งให้ไปกินสิ่งปฏิกูลไม่มีผิด
ห่าเอ๊ย… เขาเป็นผู้ฝึกตนระดับสูงที่ใกล้จะบรรลุปราณขั้นเซียนเทพอยู่รอมร่อ แต่กลับถูกขั้นจักรพรรดิยุทธการที่กำลังเล่นกับกระทะทำกับข้าวทำเอาหมอบเสียได้
แล้วแบบนี้จะให้เอาหน้าไปไว้ที่ไหน!
วืด…
ลำแสงสีม่วงพุ่งมาตรวจสอบร่างของเขาตั้งแต่หัวจดเท้า ทำให้องครักษ์โลหิตที่กำลังบันดาลโทสะต้องตัวสั่นสะท้าน ดวงตาเบิกโพลงจ้องเขม็ง
สิ่งที่อยู่ในจอรับภาพของเขาคือเจ้าขาวที่กำลังอ้าปากกว้าง พร้อมมีดขนาดใหญ่ยักษ์ที่ส่องประกายเย็นเยือกภายใต้แสงแดดร้อน
“แม่งเอ๊ย!!”
มีดเล่มนั้นผ่าลงบนร่างของเ
