อเหม็นบูดเหมือนโถส้วมเย็นๆ อย่างไรดี
สุดท้ายเหล่าขุนนางก็กลับไปที่กำแพงเมือง
บรรยากาศบนกำแพงเมืองยังคงหนักอึ้งเหมือนเมื่อก่อนหน้านี้
“เป็นอย่างไร พวกเจ้าได้ของนั้นมาหรือไม่” ผู้อาวุโสซุนถามเสียงเย็น
“ม… ไม่ได้ขอรับ เถ้าแก่ปู้… บอกให้พวกข้าไสหัวออกจากร้านไป” ขุนนางคนหนึ่งที่กลัวผู้อาวุโสซุนละล่ำละลักตอบ
องครักษ์โลหิตที่ลอยอยู่หน้ากำแพงเมืองหมดความอดทนไปนานแล้ว ทันทีที่ได้ยินคำตอบของขุนนางผู้นั้น ดวงตาของพวกเขาก็แดงเรื่อด้วยสีเลือด
“แปลว่าไอ้เถ้าแก่ปู้นั่นมีของอยู่ในครอบครองจริงสินะ เช่นนั้นก็ดีเลย…”
พวกเขาหันมามองหน้ากันแล้วก็เห็นอาการหมดความอดทนและความโกรธเคืองในดวงตาของอีกฝ่าย
ทั้งสองปลุกพลังปราณขึ้นแล้วเตรียมจะบุกเข้านครหลวงไป
แต่ตอนที่พวกเขาปล่อยพลังปราณออกมา บางอย่างก็ชิงเกิดขึ้นเสียก่อน
เสียงร้องคำรามดังมาจากฟากฟ้า นกอัคคีจรัสตัวใหญ่ยักษ์ลดระดับลงมา พลางสยายปีกขนาดใหญ่ของมัน ลมร้อนระอุเดือดพล่านพัดพาไปทั่วบริเวณทันทีที่นกตัวนี้ปรากฏขึ้น
บนหลังนกมีชายชราร่างท้วมนั่งขัดสมาธิอยู่ ชายผู้นี้มีสีหน้าใจดีอบอุ่น ปากกำลังกินหวานเย็นแท่งในมือ
นกอัคคีจรัสส่งเสียงร้องแล้วลงมาหยุดอยู่บนกำแพงเมือ
