สองสามคำ
หลังจากที่ไอจนตัวโยน เซียวเหมิงก็กระอักเลือดสีดำออกจากปาก
“เจ้าโดนยาพิษ” ปู้ฟางมองอีกฝ่ายด้วยสายตาสงบนิ่ง กองเลือดสีดำดูคุ้นตาชายหนุ่มมาก ดูเหมือนว่าเซียวเหมิงจะถูกพิษเดียวกับนายท่านรองของเมืองนครใต้ แต่พิษที่เซียวเหมิงโดนนั้นร้ายแรงกว่ามาก
เนื้อปลาอสูรมังกรพินาศในกระเป๋าของปู้ฟางอาจช่วยเซียวเหมิงได้
“คราวนี้ข้าทำตนเองอับอายขายขี้หน้านัก ตอนที่ข้าศึกบุกมาล้อมนครหลวงไว้ ข้ากลับบาดเจ็บเอาเสียได้ ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ข้าเซียวเหมิงกลับมาล้มป่วยข้าคงไม่มีหน้าไปสู้ชาวเมืองคนใดได้อีกแล้ว วันพรุ่งนี้ฝ่าบาทจะทรงเจรจากับราชาอวี่เป็นครั้งสุดท้าย หากเขาทำไม่สำเร็จ สงครามจะอุบัติขึ้น และข้าก็ไม่มีทางรอดชีวิตจากการต่อสู้ครั้งนี้ได้เลย”
เซียวเหมิงฝืนยิ้มขมขื่น
“ในเมื่อข้าแทบจะไม่เหลือโอกาสที่จะมีชีวิตรอด ข้าจึงมาที่นี่เพื่อดื่มสุราหัวใจหยกเยือกแข็งเหยือกสุดท้ายในชีวิต”
ตึก! ตึก! ตึก!
ทันทีที่เซียวเหมิงพูดจบ ร่างหนึ่งก็มาปรากฏตัวตรงหน้าเขา ร่างนั้นคือเซียวเยียนอวี่ผู้สง่างามนั่นเอง นางไม่ได้สวมผ้าคลุมหน้า จึงเห็นใบหน้างดงามที่เต็มไปด้วยความกังวลได้ชัดเจน
“ท่านพ่อ…”
เสียงของเซียวเยี
