จุดแสงสีขาวจางหายไปราวกับเป็นน้ำที่ระเหย ไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้แม้แต่น้อย
ดวงตาของชายผมสีดอกเลาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน จู่ๆ เขาก็เปิดปากก่อนจะส่งเสียงคำรามออกมาดังสนั่น สีหน้าของเขาเผยแววชั่วร้าย ความเยือกเย็นที่อยู่ลึกลงไปภายในแววตาเพียงพอที่จะเขย่าขวัญผู้คนได้
วงแหวนปราณผสานวิญญาณถูกคนชิงไปอย่างนั้นหรือ
หากท่านมหาพรตรู้เรื่องนี้เข้า เขาต้องถูกลงโทษอย่างแสนสาหัสแน่ เกียรติของท่านมหาพรตจะให้ใครมาลบหลู่ไม่ได้
“มันเป็นใคร! กล้าดีอย่างไรมาชิงวงแหวนปราณผสานวิญญาณไป! บัดซบ! บัดซบที่สุด!”
ชายผมสีดอกเลาตะโกนลั่นด้วยแรงโทสะ เป็นไปได้อย่างไรที่เมืองประจิมเร้นลับจะมีผู้ที่แข็งแกร่งขนาดนั้นอยู่ด้วย นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน และเมื่อเขาตัดสินใจลงมือ มันก็สายไปเสียแล้ว
“พวกอสูรชั่วร้ายจากลัทธิอสุราจงตายเสีย!”
เสียงตะโกนดังลั่นแต่กลับฟังไพเราะเสนาะหูสะเทือนไปถึงสรวงสวรรค์ ร่างงดงามที่กำลังเดินเหินอยู่บนเมฆปรากฏให้เห็นต่อหน้าผู้คน ทรวดทรวงอรชรถูกปกป้องไว้ด้วยเกราะพลังปราณเที่ยงแท้
สีหน้าของหนี่หยันเคร่งเครียดทว่าก็ยังดูน่าหลงใหล ในมือของนางถือกระบี่ยาวเล่มงามที่สะท้อนแสงเจิดจ้า
จิตสังหารปะทุออกมาจากด
