าณว่าร้านค้าเปิดให้บริการแล้วในวันนี้
ผมของปู้ฟางแห้งพอดี เขาจึงมองหาเชือกมารัดมัน ชายหนุ่มดึงเก้าอี้ออกมาตัวหนึ่งจากนั้นก็นั่งลง ก่อนจะงีบหลับอย่างเปี่ยมสุข
แน่นอนว่าบรรยากาศภายในร้านยังสุขสบายเช่นเดิม
ไม่นานนักเซียวเสี่ยวหลงก็มาถึงร้านอย่างกระปรี้ประเปร่า ทันทีที่เข้าร้านมา เขาก็เห็นปู้ฟางที่กำลังนั่งงีบอยู่บนเก้าอี้
“เถ้าแก่ปู้! ในที่สุดท่านก็กลับมาเสียที!” เซียวเสี่ยวหลงตะโกนด้วยความลิงโลดใจ
ปู้ฟางเผยอตาขึ้นเล็กน้อยก่อนจะมองไปยังเซียวเสี่ยวหลง “ฝึกทักษะการใช้มีดไปถึงไหนแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะทดสอบ… ขอให้เจ้าโชคดีก็แล้วกัน”
ความตื่นเต้นบนใบหน้าของเซียวเสี่ยวหลงจางหายไปแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียด อึดใจต่อมาใบหน้าของชายหนุ่มก็บิดเบี้ยวน่าเกลียดราวกับว่าถ่ายไม่ออก เซียวเสี่ยวหลงรีบจ้ำอ้าวเข้าไปในครัวทันที
ปู้ฟางปิดตาลงเตรียมจะงีบอีกรอบ
“ขอแสดงความยินดีกับนายท่านที่บรรลุภารกิจฉุกเฉิน เดินทางไปยังเมืองประจิมเร้นลับและเข้าร่วมกองทหารในฐานะพ่อครัวประจำกองทัพได้สำเร็จ ท่านปรุงอาหารสามจานที่ผ่านมาตรฐานตามที่ระบบตั้งไว้ได้ตามเวลาที่กำหนด ระบบจะมอบของรางวัลจากภารกิจให้ท่านเดี๋ยวนี้”
“ของรางวัลจากภารกิจ
